บทที่ 140 โชคดีที่เขาเหนือชั้นกว่าหนึ่งก้าว

เมื่อเห็นศิษย์พี่ใหญ่ของตนล่อพวกองครักษ์ออกไปได้ตามแผนการ เจียงหย่วนก็เริ่มมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาหลายส่วน ทว่าหาได้มีเพียงองครักษ์ทั้งหมดที่จากไป ยังคงมีส่วนน้อยที่ยังคงปักหลักคุ้มครองอยู่ข้างกายราชันวิญญาณเร้นลับ แต่จำนวนเพียงเท่านี้ก็นับว่าอยู่ในขอบเขตที่เขาจัดการได้

หลังจากเห็นว่าความสนใจของพวกวิญญาณเร้นลับถูกศิษย์พี่ดึงดูดไปหมดแล้ว เจียงหย่วนก็แปะยันต์พรางกายลงบนร่างแล้วรุดเข้าหาอย่างรวดเร็ว ด้วยความช่วยเหลือของยันต์พรางกาย เขาขยับเข้าใกล้ราชันวิญญาณเร้นลับในระยะสามสิบเมตรได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะไหวตัวทัน ทว่าต่อให้รู้ตัวยามนี้ มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

เขาเปิดฉากด้วยท่าสังหารที่รุนแรงที่สุด! ภายใต้แววตาที่เต็มไปด้วยความตระหนกของราชันวิญญาณเร้นลับ เจียงหย่วนเผยรอยยิ้มบางพลางควบแน่นอสนีเทวะต้นกำเนิดอันน่าหวาดหวั่นไว้ในมือ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วปานกามนิตหนุ่ม ลูกบอลอสนีบาตที่เดิมทีมีขนาดเท่ากำปั้น ทันทีที่เจียงหย่วนซัดมันออกไป มันก็ขยายตัวใหญ่ขึ้นหลายสิบเท่า กลายเป็นขุมพลังสายฟ้าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจแห่งการทำลายล้าง

ในวินาทีนี้ เขาเอ่ยชื่อท่าในใจเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศว่า "อสนีทะลวงดรรชนี" ลูกบอลอสนีบาตพุ่งเข้าใส่ด้วยท่วงท่าไร้เทียมทาน กระแทกเข้ากับร่างขององครักษ์ที่ขวางหน้าอย่างจัง ไม่ถึงอึดใจ องครักษ์ที่สัมผัสกับอสนีเทวะต้นกำเนิดก็สลายกลายเป็นเถ้าถ่านโดยไร้หนทางขัดขืน เจียงหย่วนโหมพลังผลักดันต่อไป ลูกบอลอสนีบาตก็ขยับเข้าประชิดตัวราชันวิญญาณเร้นลับเพียงเอื้อมมือ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดาวข่มที่ชนะทางกันอย่างสมบูรณ์เช่นนี้ ราชันวิญญาณเร้นลับก็เผยสีหน้าหวาดกลัวออกมา เวลาช่างสั้นนัก มันไม่อาจต่อต้านสิ่งใดได้เลย มันยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ ทว่ามือข้างนั้นกลับถูกอสนีเทวะทำลายสิ้นในชั่วพริบตา กระแสสายฟ้าไหลผ่านท่อนแขนลุกลามเข้าสู่ร่างกายของมันอย่างรวดเร็ว ในวินาทีนั้น อสนีบาตแห่งการทำลายล้างก็เข้าบดขยี้สังขารของมันอย่างไร้ปรานี ราชันวิญญาณเร้นลับทำได้เพียงทิ้งแววตาแห่งความสิ้นหวังไว้เป็นสิ่งสุดท้าย มันคงนึกไม่ถึงว่า จะมีพลังที่ข่มมันได้รุนแรงปานนี้ปรากฏขึ้น ช่างเป็นพลังที่ดุดันและไร้เหตุผล บดขยี้และสังหารมันจนดับสูญไปโดยสิ้นเชิง!