บทที่ 142 หนึ่งปีของมังกร เท่ากับหนึ่งร้อยปีของมนุษย์

เพียงแค่นึกภาพเหตุการณ์นั้น เจียงหย่วนก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที เขาพยายามลอบกลืนน้ำลายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดูท่าทางจะใช้ไม้แข็งต่อไปไม่ได้เสียแล้ว คงต้องใช้วิธีอ้อมค้อมเพื่อรักษาตัวรอดแทน เมื่อคิดตกแล้ว เจียงหย่วนจึงเปลี่ยนท่าทีใหม่ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังทว่าแฝงไว้ด้วยความโศกเศร้าเล็กน้อย

"ความคิดของพวกท่าน ข้าเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว”

“ข้าสามารถพาพวกท่านติดตามไปข้างกายได้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องแจ้งให้พวกท่านทราบไว้ล่วงหน้า”

“ในยามนี้ข้ามุ่งมั่นเพียงมรรคาแห่งธรรม ไม่มีเวลามาพะวงเรื่องความรักใคร่ระหว่างบุรุษสตรี"

เมื่อได้รับฟัง น้ำเสียงที่ไม่ยี่หระของหลงหลิงก็ดังขึ้น "ไม่เป็นไรค่ะ ข้าและน้องสาวไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้น”