บทที่ 220 ที่แท้เป็นตนเองที่ทิ้งอีกฝ่ายไว้ แถมยังลืมอีกฝ่ายไปเสียสนิท

เผชิญหน้ากับการกดขี่ข่มขู่ของหูจิ่วเกอ รวมถึงกลิ่นอายพลังกดดันที่แผ่พุ่งออกมาอย่างไม่มีการปิดบังซ่อนเร้น สิ่งเหล่านี้ล้วนสร้างแรงกดดันอันมหาศาลให้แก่หูเซียนหย่า จนทำให้นางลอบรู้สึกอึดอัดแทบจะหายใจไม่ออก แม้ว่ายามนี้จะพำนักอยู่ภายในแดนลับ และระดับตบะบำเพ็ญรวมถึงพละกำลังจะถูกกฎเกณฑ์จำกัดเอาไว้ก็ตาม ทว่าหูจิ่วเกอนั้นก้าวข้ามผ่านเข้าสู่ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์เรียบร้อยแล้ว ต่อให้พละกำลังจะได้รับผลกระทบไปบ้าง แต่แรงกดดันของยอดฝีมือขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ ย่อมไม่ใช่สิ่งของที่เด็กเมื่อวานซืนที่แม้แต่ขอบเขตบินทะยานเซียนก็ยังไปไม่ถึงจะสามารถทนทานรับไหวได้โดยง่าย

ทว่าเพื่อความปลอดภัยของพระเชษฐภคินี หูเซียนหย่าทำได้เพียงกัดฟันเค้นความกล้าเอ่ยปากต่อไป "ศิษย์ผู้น้อยล่วงรู้ดีว่าเรื่องราวของผู้หลักผู้ใหญ่ ตัวข้าย่อมไม่มีคุณสมบัติก้าวเท้าเข้าไปสอดปาก”

“ทว่าศิษย์ผู้น้อยก็ยังคงคาดหวัง ว่าท่านอาวุโสจะยินดีแปรเปลี่ยนศาตราวุธให้กลายเป็นผ้าแพรพรรณ ผูกมิตรเป็นสหายกับพี่สาวของข้าค่ะ"

หูจิ่วเกอเฝ้ามองภาพตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง แววตาไร้ซึ่งความหวั่นไหวและไม่มีกระแสอารมณ์ใดๆ ผุดขึ้นมาแม้แต่น้อย จับจ้องมองดรุณีน้อยร่วมเผ่าผู้ดื้อรั้นคนนี้ นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงค่อยเอ่ยปากตอบกลับมา "ไปบอกให้พี่สาวของเจ้าก้าวเท้าออกมาเปิดศึกต่อสู้ร่วมกับข้าสักตั้ง จากนั้นความแค้นและความขัดแย้งทั้งหมดที่มีต่อกันจะถือว่าสลายหายไปสิ้น”

“เจ้ามีความเห็นเช่นไร?”