บทที่ 262 สีหน้าแบบที่ว่า "อย่าแย่งคุณชายเจียงไปจากฉันนะ!"

อันดับที่หนึ่งนั้น แม้แต่เหล่าอัจฉริยะด้านการปรุงโอสถคนอื่นๆ ก็เลิกฝันถึงมันไปเสียแล้ว เพราะตราบใดที่สมองยังปกติและสายตายังไม่มืดบอด ย่อมมองเห็นทัณฑ์สวรรค์แห่งโอสถทั้งเก้าครั้งนั้นได้อย่างชัดเจน ราชันสายฟ้าคนนี้ทำได้อย่างไรกัน? พวกเขาไม่รู้ และคิดจะตามหาตัวเขาก็กลับพบว่าเขาหายตัวไปแล้ว ในยามนี้ เจียงหย่วนได้รับคำเชิญจากหลานลั่วลั่วให้มาพบกันที่ศาลาแห่งหนึ่งในพื้นที่ของตระกูลหลาน ณ ที่แห่งนี้ หัวข้อสนทนาของทั้งสองคนส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวข้องกับวิถีแห่งการปรุงโอสถ ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังปรึกษาหารือกันอย่างออกรส เงาร่างของคนชราหนึ่งคนและหญิงสาวหนึ่งคนก็ปรากฏขึ้นข้างศาลา เมื่อเห็นท่านอาจารย์ของตน เจียงหย่วนจึงลุกขึ้นทำความเคารพ "ท่านอาจารย์”

“อืม" จากนั้นความสนใจของเขาก็เบนไปยังชายชราข้างกายท่านอาจารย์ เมื่อพิจารณาจากคำกล่าวของท่านอาจารย์ก่อนหน้านี้ว่ากำลังจะไปพบผู้ใด ผู้นี้ก็คงจะเป็นจักรพรรดิสีคราม หลานเจิ้นหยวน ผู้นั้นแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนจึงทำความเคารพอีกครั้ง "คารวะท่านผู้อาวุโสหลานครับ”

“ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่หัวไวเสียจริง" หลานเจิ้นหยวนลูบเคราพลางหัวเราะ ในจังหวะนั้น หลานลั่วลั่วก็เดินเข้าไปข้างกายปู่ของนางอย่างเป็นธรรมชาติ พลางคล้องแขนเขาแล้วกล่าวอย่างร่าเริง "ท่านปู่ ท่านมาแล้ว~”

“ฮะฮะ ข้าเพิ่งได้พูดคุยกับแม่หนูไป๋มานิดหน่อยน่ะ”

“เมื่อกี้พวกท่านคุยอะไรกันหรือคะ? ข้าได้ยินแว่วๆ ว่ากำลังคุยเรื่องวิถีแห่งโอสถกันอยู่ใช่ไหม?" เมื่อได้ยินดังนั้น หลานลั่วลั่วก็พยักหน้าสมทบ "ใช่ค่ะ ท่านปู่ เมื่อครู่หลานกำลังแลกเปลี่ยนเรื่องวิถีแห่งโอสถกับคุณชายเจียง ได้รับความรู้กลับมามากมายเลยค่ะ”