บทที่ 276 เก็บเกี่ยวทักษะศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่

ถ้ำสวรรค์ของเขาเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นภาพนี้ ดวงตาสีทองของไป๋อิ๋นเสวี่ยก็เปล่งประกายเจิดจ้า สมแล้วที่เป็นศิษย์รักของนาง การเคลื่อนไหวในการดูดซับพลังวิญญาณเช่นนี้ แทบจะเทียบชั้นได้กับผู้ฝึกตนขอบเขตบินทะยานเซียนแล้ว ไป๋อิ๋นเสวี่ยรำพึงในใจ จากนั้นจึงเดินไปยังจุดที่ไม่รบกวนการบำเพ็ญเพียรของศิษย์ แล้วนำเก้าอี้ตัวเล็กออกมานั่งเฝ้ามองเขาอย่างเงียบๆ

ในระหว่างที่เจียงหย่วนกำลังดื่มด่ำไปกับความสุขในการเติมเต็มถ้ำสวรรค์อย่างรวดเร็ว เวลาในโลกภายนอกก็ผ่านไปอย่างเงียบเชียบถึงสองเดือน และในช่วงสองเดือนนี้ ในหมู่มนุษย์ได้เกิดเรื่องราวที่ไม่เล็กไม่ใหญ่เรื่องหนึ่งขึ้น นั่นก็คือกลุ่มหญิงสาวซึ่งมีบุตรีสายตรงของตระกูลจวินเป็นหัวหน้า ได้ร่วมกันก่อตั้งองค์กรที่มีชื่อว่า "ศาลาลงทัณฑ์อสนี" สมาชิกขององค์กรนี้ล้วนเป็นสตรี และแต่ละนางต่างก็มีสถานะที่ไม่ธรรมดา แม้จะไม่มีใครจากหกตระกูลใหญ่เข้าร่วม แต่สตรีจากตระกูลอื่นๆ มากมายนอกเหนือจากสองตระกูลหลักนี้ต่างก็เข้าร่วมองค์กรนี้ สมาชิกแกนนำมีจำนวนถึงสิบห้าคนในคราวเดียว จากนั้นนอกจากสมาชิกแกนนำเหล่านี้แล้ว พวกนางยังรับสมัครยอดฝีมือที่เปี่ยมด้วยความสามารถแต่ไร้โอกาส เพื่อให้คนเหล่านั้นทำงานให้กับตน ยอดฝีมือเหล่านี้เองก็ไม่ทำให้ผิดหวัง แต่ละคนเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนถัดมา พวกเขาต่างเปล่งประกายในดินแดนลับระดับต่างๆ เพียงชั่วเวลาไม่นาน ชื่อเสียงของศาลาลงทัณฑ์อสนีก็ขจรขจายไปไกล! ยอดฝีมือจำนวนมากที่มีจุดประสงค์แอบแฝง หรือเพียงแค่ต้องการพิชิตใจหญิงงาม ต่างพากันปรารถนาที่จะเข้าร่วมกับศาลาลงทัณฑ์อสนี

...

— ศาลาลงทัณฑ์อสนี สำนักงานใหญ่ของศาลาลงทัณฑ์อสนี ตั้งอยู่บนเกาะลอยฟ้าขนาดเล็กที่ตระกูลจวิน โดยมีจวินหลิงหลงเป็นผู้จัดหาให้ ภายในพระราชวังอันสูงส่งและหรูหรา ร่างทั้งสิบห้ากำลังนั่งอยู่รอบโต๊ะกลม จวินหลิงหลงนั่งอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าเนื่องจากสถานะของนาง นางกวาดสายตามองข้อมูลการพัฒนาของศาลาลงทัณฑ์อสนีในปัจจุบัน ด้วยผลงานอันขยันขันแข็งของเหล่า "เครื่องมือเดินได้" เหล่านั้น ในตอนนี้อิทธิพลของศาลาลงทัณฑ์อสนีจึงเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ยอดฝีมือรุ่นเยาว์มากมายต่างก็ต้องการเข้าร่วม เมื่ออ่านจบ จวินหลิงหลงวางรายงานลงแล้วหันไปมองอีกสิบสี่คนที่เหลือพลางเอ่ยเสียงเบาว่า "แผนการขั้นตอนแรกในการยกระดับศาลาลงทัณฑ์อสนีถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก หากเป็นไปตามนี้ อีกไม่นานก็จะก้าวไปสู่ระดับที่เราต้องการเห็นได้อย่างแน่นอน"

สิ้นประโยคนี้ ความเงียบงันภายในห้องก็ถูกทำลายลง ทำให้หญิงสาวผู้มีแววตาโศกเศร้าบนใบหน้าเหล่านั้น ในที่สุดก็เผยรอยยิ้มออกมาบ้าง ในเวลานั้น หญิงสาวผมดำนัยน์ตาดำคนหนึ่งในที่นั่งก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า "ท่านเจ้าสำนัก เช่นนั้นก้าวต่อไปของเราคือการใช้พลังของตระกูลเพื่อขยายอิทธิพลและความแข็งแกร่งของศาลาลงทัณฑ์อสนีให้มากขึ้นไปอีกใช่หรือไม่?" เมื่อได้ยินดังนั้น จวินหลิงหลงพยักหน้าแล้วส่ายหน้าตอบกลับไปว่า "ใช่ และก็ไม่ใช่" "สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่ต้องทำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่สิ่งที่พวกเราควรทำมากกว่านั้น คือการหาวิธีจัดการกับคนผู้นั้น" คนผู้นั้นคือใครและมีสถานะอย่างไร คนที่อยู่ในที่นี้ต่างเข้าใจกันดีอยู่แล้ว จากนั้น จวินหลิงหลงกล่าวต่อว่า "จุดประสงค์ที่เรามารวมตัวกันที่นี่นั้นเรียบง่ายมาก นั่นคือเพื่อที่จะมีชีวิตรอดต่อไป" "ต้องมีชีวิตรอดไปจากเพชฌฆาตสารเลวนั่น หรือแม้กระทั่งฆ่ามันเสีย!" "หากไม่ทำเช่นนั้น หรือกระทั่งเพียงแค่ใจอ่อน นั่นก็จะทำให้เราต้องพบกับจุดจบอย่างไม่มีวันหวนคืน ข้าหวังว่าพวกเจ้าทุกคนจะเข้าใจจุดนี้" คำพูดเหล่านี้ก้องกังวานหนักแน่น ทำให้พวกนางหวนนึกถึง "ความฝันหยั่งรู้อนาคต" นึกถึงใบหน้าของผู้ที่สังหารพวกนาง เพียงแค่นึกถึงแววตาที่เย็นชาถึงขีดสุดนั่น พวกนางก็รู้สึกหนาวสั่นด้วยความหวาดกลัว แต่หลังจากความหวาดกลัว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความโกรธแค้นที่ไร้ขีดจำกัด! ทำไมเขาถึงสามารถฆ่าพวกนางได้อย่างไม่เกรงกลัวผู้ใดเช่นนี้? ทั้งที่พวกนางไม่ได้ทำความผิดอะไรเลย! ทำไมกัน? เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ลมหายใจของพวกนางก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้น เมื่อเห็นภาพนี้ จวินหลิงหลงก็พยักหน้าในใจอย่างพึงพอใจ ดีมาก ทุกคนต่างมีความแค้นร่วมกัน และเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในการต่อต้านศัตรู "ดังนั้นหากพวกเจ้าต้องการมีชีวิตรอดต่อไป พวกเราต้องร่วมมือกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน" "นอกจากแผนการตั้งแต่แรกแล้ว พวกเรายังมีเป้าหมายร่วมกันเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือการสังหารเจียงหย่วน!"