บทที่ 326 "มีเจ้าอยู่ มีทุกคนอยู่ ย่อมไม่มีวันเป็นเช่นนั้น"

เจียงหย่วนตั้งสติได้ในเวลาอันรวดเร็ว เขาจึงรวบรวมสายฟ้าต้นกำเนิดไว้ที่ดวงตา

วินาทีต่อมา ประกายสายฟ้าก็ไหลเอ่อล้นออกมาจากนัยน์ตาของเขา แผ่ซ่านด้วยแสงสีม่วงหม่นจางๆ

ด้วยสภาวะนี้ เจียงหย่วนมองไปยังโลกใบต่างๆ ที่ดูเหมือนไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ ภายนอกเมื่อครู่นี้

ภายใต้นัยน์ตาของเขาในตอนนี้ เปลือกนอกที่ดูสงบสุขของโลกเหล่านั้นได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น

สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือเหล่ามารนอกอาณาจักรที่ดูราวกับพิษร้ายที่กัดกินกระดูก พวกมันกำลังเกาะกุมอยู่บนร่างของโลกเหล่านี้อย่างหิวกระหาย และแอบลักลอบรุกรานโลกเหล่านี้อย่างเงียบเชียบ