บทที่ 345 ศิษย์พี่ของพวกเจ้า... คือกุญแจสำคัญของเรื่องทั้งหมดนี้

กลุ่มของไป๋อิ๋นเสวี่ยจากไป ทิ้งให้เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ป้ายหยกในมือเป็นระยะ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและไม่แน่ใจ ทว่ากลับไม่มีใครยอมคลายมือที่กำป้ายหยกเอาไว้เลย

เป็นเพราะความบ้าคลั่งของกลุ่มผู้ถูกปนเปื้อนเมื่อครู่นี้ยังคงติดตา ทั้งการสังเวยตัวเองโดยไม่ลังเล และการต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิต

สิ่งเหล่านี้ยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของพวกเขาอย่างชัดเจน

ในตอนนั้นเอง อาลาเดอจากเผ่าคนเถื่อนก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยขึ้น