บทที่ 417 เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?

"แหะๆ~ ยังไงในสายตาของหลาน ท่านปู่ทวดก็เก่งกาจถึงเพียงนี้แหละเจ้าค่ะ!"

คำพูดของเจียงหลิวหลีออกมาจากใจจริง เพราะตั้งแต่เล็กจนโตนางได้รับความรักความเอ็นดูจากปู่ทวดมากที่สุด

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่งเหยียนก็โบกมือ หัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า

"ความสำเร็จในครั้งนี้ ความพยายามของปู่ทวดคิดเป็นเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ส่วนอีกครึ่งหนึ่งต้องพึ่งพาโอสถของเจ้าหนูนั่น"

"หากไม่ได้โอสถเม็ดนั้นมารักษาอาการบาดเจ็บภายในที่สะสมมานานของตาแก่คนนี้ ข้าก็คงไม่มีวันนี้หรอก"