บทที่ 440 สายฟ้าแห่งมรรคา

การกลับมาพบกันมักจะสั้นเสมอ และการจากลาคือทำนองหลักของชีวิต

หลังจากใช้เวลาอยู่กับท่านอาจารย์ร่างโลลิอยู่ช่วงหนึ่ง เจียงหย่วนก็พาอวี่ม่อจากมาและกลับขึ้นเรือเหาะเซียนคุนเผิง

นี่เป็นครั้งแรกที่อวี่ม่อได้มาเยือนทะเลดวงดาว ดวงตาอันอยากรู้อยากเห็นของนางมองไปรอบๆ มองไปยังโลกที่อยู่ไม่ไกลนัก

วินาทีต่อมา นางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพลังแห่งการปนเปื้อนที่ปรากฏขึ้นจากโลกใบหนึ่งในบรรดาโลกเหล่านั้น

ในขณะที่อวี่ม่อกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เจียงหย่วนก็เข้ามาอยู่ข้างกายเสียแล้ว เขายื่นมือไปแตะบนไหล่ของนางและเอ่ยขึ้น