บทที่ 503 ถามใจตัวเอง

ครั้งนี้ถือเป็นกรณีพิเศษ เจียงหย่วนไม่ต้องการให้แม่มังกรตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาต้องละทิ้งพรสวรรค์ในการฝึกฝนไป หลังจากจัดแจงให้ภรรยาเรียบร้อยแล้ว เจียงหย่วนก็รีบควบคุมคุนเผิงออกไล่ล่าพวกมารนอกอาณาจักรต่อทันที ... ด้วยความช่วยเหลือจากหลงซี ระดับพลังของเจียงหย่วนจึงมั่นคงอยู่ที่ขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นที่หกขั้นสูงสุด ในตอนนี้ ความช่วยเหลือจากสายฟ้าแห่งมรรคาเริ่มลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด เจียงหย่วนไม่ยากเลยที่จะจินตนาการว่า หลังจากที่เขาทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเซียนทองคำแล้ว ทรัพยากรที่ต้องใช้คงจะเป็นตัวเลขที่มหาศาลเกินกว่าจะนับได้ อย่างน้อยก็คงต้องกำจัดมารนอกอาณาจักรให้ได้ถึงหลักแสนตัวเพื่อรวบรวมสายฟ้าต้นกำเนิด เขาถึงจะสามารถยกระดับพลังต่อไปได้ แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงสิ่งที่เจียงหย่วนต้องการรักษาความเร็วในการเติบโตในปัจจุบันเอาไว้ หากต้องการแบบนั้นเขาก็จำต้องพยายามให้มากขึ้น มิเช่นนั้นแล้ว ด้วยระดับพรสวรรค์ของเขาในปัจจุบัน หากจะทะลวงระดับพลังเพียงหนึ่งขั้น ก็คงต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าหลายปี อย่างเช่นปัจจุบันนี้ที่ไม่จำเป็นต้องใช้เวลาหลายปี แต่ระดับพลังก็พุ่งทะยานขึ้นไปได้เรื่อยๆ นั่นก็ต้องแลกมาด้วยความพยายามของเขานั่นเอง เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนก็เงยหน้ามองทะเลดวงดาวที่ไร้ขอบเขต พลางทอดถอนใจในใจ "การฝึกฝนนี้ ก็คือการวัดว่าใครมีโชคชะตาที่ดีกว่าและมีวาสนามากกว่ากันเท่านั้น"

ในระหว่างที่เจียงหย่วนกำลังครุ่นคิด เขาก็สัมผัสได้ว่าหุ่นกลไกของเขาหยุดนิ่งลง นั่นหมายความว่า พวกมารนอกอาณาจักรได้พบรังของพวกมันแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ถึงเวลาที่เขาจะได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์เสียที ทว่าเจียงหย่วนกลับฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า สถานที่ที่พวกมารนอกอาณาจักรมารวมตัวกันเป็นจำนวนมากนั้น ย่อมหมายความว่าพวกมันกำลังรุมล้อมอารยธรรมใดอารยธรรมหนึ่งอยู่ หากเขาสามารถทำให้อารยธรรมเหล่านี้ต้านทานได้นานขึ้นอีกสักหน่อย เขาก็ไม่รังเกียจที่จะยื่นมือเข้าช่วย เจียงหย่วนจึงควบคุมคุนเผิงให้เพิ่มความเร็วเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้น เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงหย่วนหยุดคุนเผิงไว้ในจุดที่ปลอดภัย จากนั้นจึงใช้จิตเทวะกวาดผ่านทิศทางที่พวกมารนอกอาณาจักรอยู่ด้วยความรวดเร็ว เมื่อยืนยันตำแหน่งของพวกมารนอกอาณาจักรได้แล้ว เขาก็จิตเทวะของเขาก็เริ่มสำรวจให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขารู้สึกอยากรู้ว่าไอ้พวกพรรค์นี้มันไปแปดเปื้อนเผ่าพันธุ์ไหนมาอีกถึงได้เอามาเป็นเบี้ยล่างแบบนี้ ผลปรากฏว่า เขาได้เห็นกองยานรบระหว่างดวงตาหลายกองกำลังต่อสู้กับกลุ่มเผ่าพันธุ์ปีศาจอย่างเอาเป็นเอาตาย เจียงหย่วนใช้จิตเทวะสอดส่องดูสถานการณ์ภายในกองยานรบ พบว่าทั้งหมดเป็นมนุษย์ ทว่ามนุษย์เหล่านี้ต่างก็แผ่กลิ่นอายความแปดเปื้อนออกมาอย่างชัดเจน บอกได้เพียงว่า มนุษย์ที่ถูกพลังแห่งการแปดเปื้อนครอบงำแล้ว ในสายตาของเขาถือว่าไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป เมื่อคิดได้ดังนั้น สายตาของเจียงหย่วนจึงหันไปมองกลุ่มเผ่าพันธุ์ปีศาจที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เมื่อเทียบกับยานรบและปืนใหญ่เหล่านั้น ฝั่งเผ่าพันธุ์ปีศาจนี้ดูเข้าพวกเข้าทางกับเขามากกว่า ทุกคนล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่มีระดับพลังตั้งแต่ขอบเขตมนุษย์เซียนขึ้นไปทั้งสิ้น แม้เผ่าพันธุ์ปีศาจเหล่านี้จะดูแข็งแกร่ง แต่เมื่อเผชิญกับการโจมตีจากกองยานรบเหล่านั้น พวกเขากลับทำได้เพียงพยายามต้านทานอย่างสุดกำลัง เจียงหย่วนเพ่งมองดูดีๆ ก็พบเงื่อนงำ ที่แท้การโจมตีจากกองยานรบมนุษย์เหล่านี้ ล้วนแฝงไปด้วยพลังแห่งการแปดเปื้อนที่เข้มข้น เมื่อต้องเผชิญกับสิ่งที่รู้สึกเช่นนี้ ต่อให้ป้องกันตัวเองได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปสวนกลับ? ทว่ากล่าวไปก็เท่านั้น ยังมีเหล่าผู้เสียสละจากฝั่งเผ่าพันธุ์ปีศาจที่เลือกจะสละชีพไปพร้อมกับยานรบเหล่านั้น เมื่อเห็นภาพนี้ เจียงหย่วนก็เก็บจิตเทวะกลับมา แล้วจดจ่อความสนใจไปที่กลุ่มมารนอกอาณาจักรที่รวมตัวกันอยู่ การช่วยอารยธรรมอื่นน่ะหรือ? แน่นอนว่าไม่มีปัญหา เพียงแต่ต้องรอให้เขาจัดการพวกมารนอกอาณาจักรเหล่านี้ให้เสร็จสิ้นเสียก่อน ด้วยความคิดเช่นนี้ เจียงหย่วนก็ปลดปล่อยสายฟ้าแห่งมรรคาออกมา วินาทีต่อมา เขาก็กลายเป็นแสงสายฟ้าหายวับไปจากที่เดิม

เมื่อมองดูพวกมารนอกอาณาจักรที่กำลังพุ่งเข้ามา เจียงหย่วนก็เผยรอยยิ้มที่เหี้ยมโหดพลางคิดในใจ "ฮี่ฮี่ฮี่ สายฟ้าต้นกำเนิดแสนอร่อย ข้ามาแล้ว!" ความเร็วของเขานั้นรวดเร็วเสียจนพวกมารนอกอาณาจักรไม่อาจตั้งตัวได้ทัน ในตอนที่พวกมันได้สติ เจียงหย่วนก็ได้สังหารเข้าออกไปถึงเจ็ดรอบแล้ว ชั่วพริบตาเดียว ขบวนทัพอันยิ่งใหญ่ของพวกมารนอกอาณาจักรก็ถูกทำลายจนกระจัดกระจาย เช่นเคย เขาไม่ลืมที่จะปล่อย "เหยื่อล่อ" ต่อไป และให้หุ่นกลไกติดตามไปที่ด้านหลัง ตัวที่รอดไปได้ก็ปล่อยให้รอดไป ส่วนที่เหลือก็กลายเป็นทรัพยากรของเขา เจียงหย่วนมองดูพวกมารนอกอาณาจักรที่เหลืออยู่ ใบหน้าเผยรอยยิ้มเหี้ยมโหดและเปล่งเสียงหัวเราะราวกับตัวร้าย "ฮ่าฮ่าฮ่า! จงกลายเป็นสารอาหารให้ข้าเสียเถิด!" พวกมารนอกอาณาจักร: เจ้าอย่าเข้ามานะ! ครู่ต่อมา การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและสงบลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน เจียงหย่วนเก็บสายฟ้าต้นกำเนิดและแก่นแท้วิถีสวรรค์จากเขตดาวแห่งนั้น จากนั้นจึงเบนสายตาไปที่สมรภูมิหลักที่ฝ่ายผู้ถูกแปดเปื้อนกำลังต่อสู้กับเผ่าพันธุ์ปีศาจ เมื่อครุ่นคิดดูแล้ว ร่างของเขาก็วับหายไปจากที่เดิม เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่เหนือน่านฟ้าของยานรบระหว่างดวงตาเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเขาก็สะบัดมือออกไปเป็นกระบี่แสงที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าแห่งมรรคา ในพริบตาเดียว กระบี่แสงนั้นก็ปกคลุมยานรบเหล่านั้นจนมิดและทำลายล้างจนสิ้นซาก! ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้เหล่าเผ่าพันธุ์ปีศาจถึงกับอ้าปากค้าง ในเวลาไม่นาน ผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าปีศาจที่อยู่ในขอบเขตเซียนปฐพีขั้นสูงสุดคนหนึ่งก็รีบโค้งคำนับขอบคุณอย่างรวดเร็ว "ขอบพระคุณผู้อาวุโสที่ยื่นมือเข้าช่วย พวกเราซาบซึ้งใจยิ่งนัก!" เหล่าเผ่าพันธุ์ปีศาจโดยรอบเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ได้สติและรีบโค้งคำนับขอบคุณตามไปด้วย ต่อเรื่องนี้ เจียงหย่วนก้าวหนึ่งก้าวก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าปีศาจขอบเขตเซียนปฐพีขั้นสูงสุดคนนั้น เมื่อเห็นยอดฝีมือที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน ศีรษะของเผ่าปีศาจคนนั้นก็ยิ่งก้มต่ำลงกว่าเดิม เจียงหย่วนไม่ได้เอ่ยปากพูดในทันที แต่กวาดจิตเทวะดูแล้วพบว่าผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตดาวแห่งนี้ กลับเป็นเผ่าปีศาจที่อยู่ในขอบเขตเซียนปฐพีขั้นสูงสุดที่อยู่ตรงหน้าเขานี่เอง ก็นึกออกเลยว่าสถานการณ์ของเผ่าปีศาจในตอนนี้ยากลำบากถึงเพียงไหน เจียงหย่วนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแล้วมองไปที่เผ่าปีศาจตรงหน้าพลางเอ่ยว่า "พวกเจ้าในตอนนี้... ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือเจ้าหรือ?" เมื่อหัวข้อสนทนาวนมาที่ตัวเขา ยอดฝีมือเผ่าปีศาจก็รีบตอบกลับว่า "เรียนท่านผู้ยิ่งใหญ่ ใช่แล้วขอรับ สถานการณ์ของพวกเราในตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดีนัก”

“มิเช่นนั้นแล้ว พวกเราคงไม่ถูกเจ้าพวกก้อนเหล็กเหล่านั้นกดดันจนตั้งตัวไม่ได้เช่นนี้" จากการบอกเล่าของยอดฝีมือเผ่าปีศาจ เจียงหย่วนก็เข้าใจถึงสถานการณ์อันเลวร้ายของเผ่าปีศาจในตอนนี้ การเผชิญหน้ากับพวกมารนอกอาณาจักรของเผ่าปีศาจเรียกได้ว่าล่าถอยไปทีละก้าว ยิ่งไปกว่านั้น ในระหว่างกระบวนการนี้ เผ่าปีศาจยังถูกคนทรยศหักหลังเข้าให้ ส่งผลให้ยอดฝีมือตัวเก่งๆ ของเผ่าปีศาจล้มตายไปครึ่งหนึ่งก่อนจะเริ่มทำสงครามอย่างเต็มรูปแบบเสียอีก ในสถานการณ์เช่นนี้ การที่พวกเขาสามารถยืนหยัดมาได้จนถึงปัจจุบัน เจียงหย่วนรู้สึกว่าเผ่าปีศาจกลุ่มนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เมื่อกล่าวจบ ยอดฝีมือเผ่าปีศาจก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น แล้วถามอย่างหยั่งเชิงว่า "ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ท่านเดินทางมาเพื่อช่วยเหลือพวกเราใช่หรือไม่ขอรับ?" เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจียงหย่วนกลับส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "ข้าไม่ได้มาเพื่อช่วยพวกเจ้า เพราะภารกิจของข้าคือการไล่ล่ามารนอกอาณาจักร”

“ในตอนนี้มารนอกอาณาจักรที่อยู่ละแวกใกล้เคียง หากตัวใดไม่ได้หลบหนีไป ก็นับว่าพวกเจ้าพอจะมีเวลาปลอดภัยอยู่บ้าง”