บทที่ 507 ศิษย์รัก อาจารย์ภูมิใจในตัวเจ้าเสมอมา~

การที่เป้าหมายไม่ได้พำนักอยู่ที่แห่งเดียว นับว่าเป็นเรื่องที่สร้างความยุ่งยากอยู่บ้าง ทว่าโชคยังดีที่ "จักรพรรดิ" แห่งมารนอกอาณาจักรตนนี้ เคลื่อนไหวอยู่ในพื้นที่เพียงสี่แห่งเท่านั้น แม้จะเป็นโอกาสเพียงหนึ่งในสี่ แต่นั่นก็ยังดีกว่าการงมเข็มในมหาสมุทรทั่วทั้งทะเลดวงดาวเป็นไหนๆ และในเมื่อสามารถยืนยันตำแหน่งที่แน่ชัดของเป้าหมายได้แล้ว แผนการขั้นต่อไปของเขาก็ชัดเจนขึ้นมาก นั่นก็คือการฝึกฝน! ฝึกฝนอย่างหนัก! เพื่อยกระดับพลังของตนให้บรรลุขอบเขตเซียนทองคำ! ด้วยวิธีนี้เท่านั้น เจียงหย่วนถึงจะมีความมั่นใจมากพอที่จะเผชิญหน้ากับ "จักรพรรดิ" ของมารนอกอาณาจักรได้! เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เก็บความคิดเหล่านั้นไว้ เขากวาดสายตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบ วินาทีถัดมา ร่างของเขาก็วับหายไปจากที่เดิม

เจียงหย่วนเลือกที่จะปฏิบัติตามแผนการที่วางไว้ นั่นคือการไปพักอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยแห่งหนึ่ง รอจนกว่าพวกมารนอกอาณาจักรจะกลับมาสงบลง หรือกระทั่งลืมการมีตัวตนของเขาไปเสียก่อน เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะแสดงให้พวกมันเห็นว่าการ "ซุ่มพัฒนาพลังในเงามืด" แล้วจู่โจมด้วยท่าไม้ตายนั้นเป็นอย่างไร! หึหึหึ! หลังจากหัวเราะอย่างตัวร้ายในใจ เจียงหย่วนก็กลับเข้าสู่โลกชางหลาน

...

เมื่อกลับมายังตำหนักจื่อเซียวภายในโลกชางหลาน เจียงหย่วนก็บิดขี้เกียจไปมา ตอนนี้เหล่าภรรยาของเขามีธุระต้องจัดการกันหมด เขาจึงไม่เห็นใครมาคอยต้อนรับ ทว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ สำหรับเขาแล้วการจะได้พบเหล่าภรรยาเป็นเรื่องที่สามารถทำได้ทุกที่ทุกเวลา ไม่จำเป็นต้องจำกัดอยู่แค่ในสถานการณ์นี้ ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนนี้มีเสียงเล็กๆ เสียงหนึ่งได้ดึงดูดความสนใจทั้งหมดของเขาไปแล้ว นั่นคือเสียงของอาจารย์ตัวน้อยผู้น่ารักของเขา ไป๋อวิ๋นเสวี่ย เมื่อเห็นว่าเป็นนาง เจียงหย่วนก็เดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้ม แล้วยกมือขึ้นทักทาย "ท่านอาจารย์~"