บทที่ 127 แคมป์ไฟต้อนรับ กับโปรเจกต์สร้างเมือง

ในห้องแล็บ รอยแหว่งที่โดนอูฐกัดบนสนามหญ้า หลุดลอกออกมาจากกอใหญ่ หดตัวเป็นก้อนกลมๆ นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ

หลินมู่หยางเก็บมันขึ้นมาดูอย่างละเอียด

ลำต้นโกร๋นเกรียน ใบไม้ที่เคยขึ้นเบียดเสียดกันแน่น ตอนนี้เหลือแค่เศษใบแหว่งๆ สองสามใบ ขอบใบแห้งกรอบเป็นสีเหลือง ดูเหมือนธงรบขาดวิ่นที่ต้านลมไม่ไหว

ผนังเซลล์เริ่มมีสีเทาจางๆ คลอโรฟิลล์แทบจะไม่เหลือแล้ว มีแค่สีเขียวจางๆ ติดอยู่ตามเส้นใบอย่างยากลำบาก

"โรงงานผลิตอาหารพังซะแล้ว" หลินมู่หยางพึมพำกับตัวเอง "ใบที่เหลืออยู่สังเคราะห์แสงได้ไม่พอเลี้ยงลำต้นหรอก ถึงรากจะยังไม่ตาย แต่ก็คงอยู่ได้ไม่เกินสามวัน"