บทที่ 131 เสี่ยวเถียนซิน: ถึงฉันจะดำขึ้น แต่ก็สวยขึ้นนะ

ตอนที่หลินมู่หยางผลักประตูห้องแล็บเข้าไป ฝ่าเท้าก็เหยียบลงบนอะไรนุ่มๆ หยุ่นๆ

เขาก้มลงมอง ก็เห็นผืนหญ้าเขียวขจีแผ่ขยายออกมาจากช่องตู้เพาะชำ เลื้อยลงมาตามขาโต๊ะทดลอง แล้วมาปูพรมเขียวชอุ่มอยู่บนพื้น

ขอบหญ้ายังไม่ทันจะประสานกันสนิท ยอดอ่อนสีเหลืองอ่อนกำลังพยายามชอนไชไปทางรอยแยกของประตู เหมือนสัตว์ตัวน้อยที่เพิ่งหัดเดินและกำลังสำรวจอาณาเขตของตัวเอง

ที่มาของผืนหญ้านี้ ก็คือชิ้นส่วนสนามหญ้าที่แหว่งไปเพราะโดนอูฐกัดในตู้เพาะชำนั่นเอง

ใบหญ้าที่งอกใหม่หนาและแน่นกว่าเดิม สีก็เขียวเข้มขึ้น สะท้อนแสงไฟเป็นประกายเงางาม ดูเหมือนได้รับการดูแลมาอย่างดี