บทที่ 152 เจ้าส้ม: พยัคฆ์ตกอับโดนหนูรังแก

ตอนที่พวกเขาเดินออกจากโรงพยาบาลทหาร พระอาทิตย์ก็ใกล้จะตกดินแล้ว บนถนนเต็มไปด้วยคนที่กำลังเลิกงาน

หลิวซวี่ตงนั่งอยู่เบาะหลัง เอนตัวพิงกระจกรถ ศีรษะซบอยู่บนไหล่ของอู๋หย่าหนิง

"อาจารย์หลินครับ" จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา เสียงเบากว่าเมื่อกี้นิดหน่อย "ถ้าผมเริ่มตั้งใจเรียนตอนนี้ ผมจะกลายเป็นอัจฉริยะได้ไหมครับ?"

หลินมู่หยางชำเลืองมองเขาจากเบาะหน้า: "ไม่ได้หรอก"

"ทำไมล่ะครับ?"