บทที่ 170 เอ๊ะ? วัชพืชเหรอ?

หลินมู่หยางยืนอยู่ข้างร้าน อธิบายสรรพคุณของผลไม้คร่าวๆ ให้ฟัง คนที่ต่อคิวอยู่ต่างก็มองผลไม้บนโต๊ะที่ต้าจ้วงเพิ่งเอามาวาง สลับกับมองหัวล้านสะท้อนแสงวิบวับของหลิวซวี่ตง

ไม่มีใครกล้าเสนอตัวลองเลยสักคน

พอเห็นทุกคนเงียบกริบ หลินมู่หยางก็งัดไม้ตาย เสนอโปรโมชันสุดเร้าใจ: "ชิมฟรีนะครับ!"

ก็ยังไม่มีใครขยับอยู่ดี จนกระทั่งมีวัยรุ่นคนหนึ่งเบียดขึ้นมาข้างหน้า: "อาจารย์หลินครับ ผมขอเอากลับไปกินที่บ้านได้ไหมครับ?"

หลินมู่หยางปรายตามองเขา: "เอากลับไม่ได้ครับ ต้องกินตรงนี้เท่านั้น"