บทที่ 217 หลิวซวี่ตง: ไอต้าวที่ 'เงาวับ' ที่สุดในโลก!

ตอนพักกินข้าวเที่ยง หลินมู่หยางจงใจเรียกหลิวซวี่ตงมาหา ในมือถือว่านหางจระเข้ชิ้นนั้นไว้

หลิวซวี่ตงมองของในมือหลินมู่หยางด้วยความตื่นเต้น สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "มีของใหม่ให้กินอีกแล้วเหรอครับ? นี่มัน... ว่านหางจระเข้ใช่ไหม?"

เขาเดินผ่านว่านหางจระเข้ยักษ์ต้นนั้นมาหลายรอบแล้ว อยากรู้สรรพคุณของมันสุดๆ ไม่นึกเลยว่าจะได้รู้คำตอบเร็วขนาดนี้

หลินมู่หยางพยักหน้า "ว่านหางจระเข้นั่นแหละ แต่ตอนนี้หลักๆ เอาไว้ใช้บำรุงผิวน่ะ..."

พอเห็นว่าหลินมู่หยางไม่ได้หลุดคำว่า 'ห้ามกิน' ออกมา หลิวซวี่ตงก็ตาเป็นประกายทันที "หมายความว่า... กินได้ใช่ไหมครับ?"