บทที่ 220 ต้นกล้าสตรอว์เบอร์รี: นึกไม่ถึงล่ะสิ? ฉันก็ไม่ใช่ย่อยเหมือนกันนะ

เช้าตรู่ ตอนที่หลินมู่หยางเดินออกจากเต็นท์ แสงแดดยามเช้าเพิ่งจะสาดส่องข้ามขอบเนินทรายมา อาบหยาดน้ำค้างบนกอหญ้าให้ทอประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดเงิน

เขาหันกลับไปมองเจ้าส้ม มันยังคงไม่ฟื้นตัวดีนัก นอนซมหมดอาลัยตายอยากอยู่ในที่นอนแมว

หลินมู่หยางเติมน้ำกับอาหารให้มัน ก่อนจะเริ่มออกเดินตรวจตราแคมป์ประจำวัน

เขาเดินเลียบไปตามขอบแคมป์หนึ่งรอบ

ผลของต้นซีบัคธอร์นรุ่นเก่าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้ว กิ่งก้านลู่ลงมาพอสมควร หลินมู่หยางกะว่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะเก็บเกี่ยวได้อีกรอบ