บทที่ 232 ตั๋วเข้าชม ตราสัญลักษณ์พลเมืองเมืองมู่ขุย

ที่ร้านเสื้อผ้าทาริม สินค้าบนชั้นวางเกลี้ยงเกลาไปอย่างรวดเร็ว แต่ฝูงชนก็ยังคงเบียดเสียดกันเข้ามาไม่หยุด

"เถ้าแก่ เติมของหน่อย!"

"คิดเงินๆ! ทั้งหมดเท่าไหร่?"

เถ้าแก่หลี่กดเครื่องคิดเลขจนนิ้วแทบหงิก พอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นคนยังคงแห่กันเข้ามาทางประตูเรื่อยๆ

สมองเขากำลังหมุนติ้วๆ อื้ออึงไปหมด กำลังจะอ้าปากบอกว่า "ของหมดแล้ว" พอหันไปก็เห็นเลขาจางหิ้วกระเป๋าเอกสารเบียดฝ่าฝูงชนเข้ามาพอดี