บทที่ 166 เคียวในมือยมทูต

รอสจ้องเขม็งไปยังค่ารังสี "0.01" ที่แทงตาในแฟ้มเอกสาร กล้ามเนื้อบนแก้มของเขากระตุกเล็กน้อย

"เป็นไปไม่ได้ที่จะมีการชำระล้างอย่างสมบูรณ์แบบ ต่อให้การตรวจสอบทางฟิสิกส์ผ่าน แต่ความเสียหายทางชีววิทยาไม่มีทางย้อนกลับได้ พื้นที่รังสีสูงสามสิบตารางกิโลเมตรนั่น มันคือภาพลวงตาที่ใช้ชีวิตคนถมขึ้นมาต่างหาก! สายยีนของพวกคนงานประเทศมังกรพวกนั้นต้องขาดสะบั้นไปแล้วแน่ๆ!"

แอนโทนีหยุดเดิน เขาหยิบภาพแอบถ่ายหลายใบออกจากกระเป๋าเอกสารแล้วโยนลงบนโต๊ะ

ในภาพถ่าย คนงานประเทศมังกรสิบกว่าคนที่เข้าร่วมการขุดลอกบิกินีอะทอลล์กำลังถอดเสื้อเล่นวอลเลย์บอลอยู่บนดาดฟ้าเรือ ผิวของพวกเขาดำคล้ำเป็นมันเงา มัดกล้ามเนื้อดูอัดแน่นสมบูรณ์

"เครื่องบินลาดตระเวนทางการแพทย์ของกองเรือที่เจ็ดบินโฉบต่ำไปหกครั้งแล้ว" แอนโทนีกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "ไม่มีอาการผมร่วง ไม่มีแผลพุพองตามผิวหนัง ไม่มีอาการเริ่มต้นของโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว แม้แต่อาการหวัดจามยังไม่มีเลยสักคน"