บทที่ 173 เจรจาล้มเหลวงั้นหรือ?

"พวกคุณ... พวกคุณใช้สิ่งนี้มาข่มขู่ผมงั้นหรือ?" ซอร์นกัดฟัน กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเล็กน้อย

"นี่ไม่ใช่การข่มขู่ แต่มันคือการแลกเปลี่ยน" หลี่เฉาลุกขึ้นยืน นำกล่องตะกั่วเก็บกลับเข้าไปในกระเป๋าเอกสารสีเทาเงิน แล้วกดล็อกให้แน่น "คุณเป็นนักการเมืองที่ฉลาด จะยอมตายในการกวาดล้างภายในของวอชิงตัน หรือจะนั่งอยู่ในห้องทำงานอันแสนสบายเพื่อเป็นทูตพิเศษด้านการค้าทางทหารประจำเอเชียแปซิฟิกของคุณต่อไป คุณเลือกเอาเองก็แล้วกัน"

ซอร์นหลับตาลง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงอยู่เนิ่นนาน

หลายนาทีต่อมา เขาลืมตาขึ้น เอื้อมมือไปคว้าเอกสารที่เต็มไปด้วยเงื่อนไขการข่มขู่ซึ่งตัวเองเป็นคนนำมาบนโต๊ะ แล้วฉีกมันออกเป็นสองท่อนทันที

"เรื่องการเรียกร้องค่าเสียหายของเหล็กกล้ายามาโตะ เป็นเรื่องของกระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่น ไม่เกี่ยวกับวอชิงตัน" ซอร์นลุกขึ้นยืน น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบแห้ง "การสืบสวนเกี่ยวกับรถชำระล้างขอจบลงเพียงเท่านี้ โลหะผสมนิกเกิลและตลับลูกปืนความแม่นยำสูงที่เครื่องบินขับไล่ Q-8 ของพวกคุณต้องการ จะถูกส่งถึงท่าเรือตรงเวลาในสัปดาห์แรกของเดือนหน้า"