บทที่ 207 สัญญาณชีพจรใต้ดินเจ็ดเมตร

หวังเหมิงวิ่งเข้าไปลูบผ้าเต็นท์ดู มันบางมาก บางกว่าผ้าใบเต็นท์ทหารที่พวกเขาใช้กันตามปกติเกินครึ่งเสียอีก

"บางขนาดนี้ จะกันลมหนาวในภูเขาไหวเหรอ?" หวังเหมิงนึกสงสัยในใจ

ทหารหลายนายเพิ่งจะกางโครงเต็นท์ออก ยังไม่ทันได้หาเชือกมาผูก โครงสร้างน้ำหนักเบาสีดำนั่นก็ราวกับมีตา ประกอบกับเสียง "แกร๊ก" ดังกังวานขึ้นสองสามครั้ง ตัวล็อกก็ล็อกเข้าที่โดยอัตโนมัติ ภายในเวลาไม่ถึงสองนาที เต็นท์ขนาดใหญ่ที่จุคนได้ถึงยี่สิบคนก็ตั้งตระหง่านขึ้นมาจากพื้นโคลนอย่างน่าทึ่ง

หวังเหมิงเปิดม่านประตูเดินเข้าไป

ลมหนาวจากภายนอกถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง ผ้าสีเขียวเข้มที่ไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ ชนิดนี้ ภายในเคลือบด้วยชั้นสะท้อนแสงสีเทาเงิน ผู้บาดเจ็บหลายคนที่หนาวจนริมฝีปากเขียวม่วงถูกหามเข้ามา ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที อุณหภูมิในเต็นท์ก็อาศัยเพียงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายมนุษย์ ดันให้สูงขึ้นถึงห้าหกองศาเซลเซียสได้อย่างน่าเหลือเชื่อ