บทที่ 216 ความจงรักภักดีบนแผ่นกระดาษนั้นไร้ความหมาย

สองนาทีต่อมา แถวตอนก็มาหยุดอยู่ที่สุดทางเดินของชั้นใต้ดินชั้นที่สาม เบื้องหน้าประตูเหล็กกันระเบิดบานหนาหนัก

กู้หมิงรออยู่ที่ริมประตูอยู่ก่อนแล้ว เขาใช้มือข้างเดียวหมุนแป้นรหัส แล้วดึงสลักประตูออก

ห้องนี้มีขนาดกว้างเท่ากับครึ่งสนามบาสเกตบอล แต่กลับไม่มีหน้าต่างเลยแม้แต่บานเดียว

ผนังสีขาวทั้งสี่ด้านฉาบด้วยสีดูดซับเสียง ฝีเท้าของคนทั้งยี่สิบคนที่เหยียบย่ำลงไป จึงไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนกลับมา

ตรงกลางห้องมีเก้าอี้ตรวจสอบโลหะตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงตัวเดียว