บทที่ 223 อุปกรณ์คือมือ ระบบคือกระดูก

"ในสนามรบไม่มีความยุติธรรม" เหลยเป้ายืนกอดอก กวาดสายตามองใบหน้าทั้งยี่สิบคนด้านล่าง "พวกคุณคิดว่าศัตรูจะปล่อยให้พวกคุณสร้างเครือข่ายได้ตามสบายงั้นหรือ? แค่เครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์หนึ่งลำ กับกระสุนรบกวนสัญญาณแบบกำหนดทิศทางไม่กี่นัด ก็สามารถเปลี่ยนเทคโนโลยีชั้นสูงพวกนี้ให้กลายเป็นเศษเหล็กได้ทั้งหมดแล้ว"

เขาเชิดคางขึ้น ชี้ไปยังตัวเลขนับถอยหลังที่มุมขวาบน

"เป้าหมายที่ติดอยู่เจ็ดคนสุดท้าย ออกซิเจนคงเหลือ สิบเอ็ดนาที"

บางคนรีบูตเครื่องเทอร์มินัลอย่างต่อเนื่อง บางคนเปลี่ยนไปใช้คลื่นความถี่สำรอง

ขีดสัญญาณบนหน้าจอดับลงทีละขีด เหลือเพียงคำเตือนสีแดงบาดตา ช่องทางการเชื่อมต่อถูกตัดขาด