บทที่ 234 หวังเอ้อร์จู้สมองอื้ออึงไปหมด

ผู้บัญชาการหลิวยืนอึ้งอยู่กับที่

เขามองดูกองโลหะที่กำลังมีควันพวยพุ่งเหล่านั้น แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงเหยียดค่อยๆ ทรุดงอลงทีละน้อย

ฝืนต้านทานมาหลายชั่วโมง ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถต้านทานพายุอิเล็กทรอนิกส์ลูกนี้ได้

เขาหันกลับไป มองดูโต๊ะทรายอีกครั้ง

บนที่ราบสูงหมายเลขเจ็ด ธงสีแดงที่ใช้แทนกองร้อยลาดตระเวนยังคงปักอยู่อย่างโดดเดี่ยว ช่างดูบาดตาบาดใจเหลือเกิน