บทที่ 114 โลกปั่นป่วนไปหมดแล้ว

หลังจากไล่ดูจนจบ อู๋เสียนรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก

ต่างจากที่เขาคาดการณ์ไว้ ข้อมูลชุดนี้ของตระกูลโจวไม่ใช่ข้อมูลสำคัญที่ซ่อนเร้นความลับของอารยธรรมจีนแต่อย่างใด ซ้ำยังอาจเรียกได้ว่าไร้น้ำหนักเสียด้วยซ้ำ

แต่ทว่าภาพร่างเก่าๆ เหล่านั้น กลับสร้างความรู้สึกหนักอึ้งทางประวัติศาสตร์อย่างประหลาดให้กับเขา

ราวกับว่าภาพวาดแผ่นแล้วแผ่นเล่าเหล่านั้น ได้นำเขากลับไปสู่ยุคสมัยแห่งความมืดมนและสิ้นหวัง

หากดูจากรอยฝีแปรง จะพบว่าภาพร่างและบันทึกเหล่านี้ไม่ได้มาจากคนๆ เดียวกัน แต่มาจากคนธรรมดาจำนวนนับไม่ถ้วนที่ดิ้นรนอยู่บนเส้นขอบระหว่างความเป็นและความตาย เป็นพวกเขาเหล่านั้นที่บันทึกสิ่งที่พบเห็นในยุคสมัยนั้นเอาไว้