บทที่ 116 คุณค่าของพี่ชายรอยสัก

"เอ่อ ครั้งนี้ไม่ใช่ฝีมือผมหรอกครับ" อู๋เสียนรีบอธิบาย "แต่เป็นความดีความชอบของเพื่อนๆ กลุ่มนี้ต่างหากครับ"

สวี่ลู่ชะงักไปเล็กน้อย เธอกวาดสายตามองกลุ่มของจางหมาจื่อด้วยสีหน้าแปลกๆ

"ล้อเล่นอะไรหรือเปล่าคะ?"

ไม่ใช่ว่าสวี่ลู่ดูถูกคนยากจนในย่านสลัม แต่คนกลุ่มนี้ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนผู้มีฝีมือ แถมท่าทางยังดูนักเลงไม่เบา โดยเฉพาะชายศีรษะล้านที่มีรอยสักระเกะระกะไปทั่วตัวนั่น ดูอย่างไรก็ไม่น่าใช่คนดี

พิจารณาดูแล้ว มีเพียงจางจื่อหาวที่เป็นนักแข่งลีกซึ่งกำลังเป็นที่นิยมในขณะนี้เท่านั้นที่พอดูเข้าท่าหน่อย