บทที่ 164 การมีอยู่ที่เป็นข้อขัดแย้ง

เมื่อเห็นเซวียเจิ้งอิงกลับมามีสติสัมปชัญญะ เซวียหลิงหลิงจึงรีบเอ่ยปากเป็นคนแรก "พี่รอง? เป็นพี่รองจริงๆ หรือคะ?"

เซวียเจิ้งอิงอยู่ในสภาวะเหม่อลอย เขาหันไปมองรอบๆ ตัวอย่างว่างเปล่า ใบหน้าที่เคยดูไร้อารมณ์เริ่มปรากฏเค้าของความสับสนและดีใจขึ้นมาทีละน้อย

"พี่ใหญ่ ท่านอาสาม และท่านอาท่านน้าทุกคน..." เซวียเจิ้งอิงทั้งตกใจและดีใจ สายตาเหลือบไปเห็นเซวียหลิงหลิง ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยที่ซุกซนในความทรงจำค่อยๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเด็กสาวตรงหน้า "เสี่ยวหลิงหลิงหรือ?"

ปฏิกิริยานี้ทำให้คนตระกูลเซวียต่างน้ำตาไหลด้วยความยินดี พากันกรูเข้าไปทักทายญาติของตน

เซวียหลิงหลิงถึงกับโผเข้ากอดเซวียเจิ้งอิงทันที