บทที่ 177 ยมบาลปรากฏกาย

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

เพียงชั่วพริบตา จ้าวชิงเหอก็ถูกซัดจนมึนงงไปหมด "ไม่ใช่... มันเกิดอะไรขึ้น? เป็นไปได้ยังไง? ตะขาบเน่าๆ นั่นมันตัวอะไรกัน? ถึงได้เมินเฉยต่อพลังกดดันของภูตผีหญิงเหลืองอันยิ่งใหญ่ได้?"

ภายใต้การกดดันของราชาภูตผีผู้ทำลายล้าง ความได้เปรียบของภูตผีหญิงเหลืองก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้เลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ตะขาบยมโลกตัวนั้นกลับทำตัวเป็น "หมาบ้า" ไล่กัดภูตผีหญิงเหลืองไม่หยุดหย่อน บวกกับพลังของราชาภูตผีผู้ทำลายล้างแล้ว ก็ดูราวกับว่า "อาศัยอำนาจบารมีของเจ้าเหนือหัว" ก็ไม่ปาน สิ่งที่ยังพอพึ่งพาได้ดูเหมือนจะมีเพียงสายน้ำแห่งแม่น้ำเหลืองเท่านั้น ทว่าปัญหาคือภายใต้การเสริมพลังจากพลังวิญญาณระดับเจ็ดของอีกฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นราชาภูตผีผู้ทำลายล้างหรือตะขาบยมโลก ก็ล้วนแข็งแกร่งกว่าภูตผีหญิงเหลืองของเขามากนัก มีอยู่ช่วงหนึ่งจ้าวชิงเหอถึงกับคิดอยากจะกางแผนภาพเทพออกมาเดี๋ยวนี้ แล้วเปลี่ยนไปใช้ภูตผีหญิงเหลืองระดับแกนทองคำแทน โชคดีที่ลูกน้องคนหนึ่งเข้ามาสมทบได้ทันเวลา จึงประคองสถานการณ์เอาไว้ได้

ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่ง อู๋เสียนเหยียบกิ่งลอเรลเผชิญหน้ากับไป๋สือฉีอย่างไม่รีบร้อน "ทำไปทำไมกันครับ? สำนักฝึกหัดเติงเฟิงของคุณก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเมืองเล็กๆ อย่างเย่าหยางอยู่แล้ว จะให้พวกเราพัฒนาตัวเองบ้างไม่ได้หรือ?"

"เหตุผลก็เป็นอย่างนั้นแหละ" ไป๋สือฉีแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนและจนใจ "แต่ผมมาถึงนี่แล้ว ถ้ากลับไปโดยไม่มีผลงานอะไรเลย ผมก็เสียหน้าแย่สิ?"