บทที่ 214 ปล่อยให้หมากัดสักคำก็พอแล้ว

จากนั้น ภายใต้สายตาของทุกคน รอยสักรูปองครักษ์พิทักษ์ความชั่วร้ายบนแผ่นหลังของจางหมาจื่อก็เปล่งแสงสีขาวสลัวออกมา

ตามมาด้วยเงาร่างเลือนรางขององครักษ์พิทักษ์ความชั่วร้ายที่ปรากฏขึ้นปกคลุมร่างของจางหมาจื่อ ราวกับเป็นเงาตามตัว

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ทำเอาทุกคนที่อยู่ในนั้นต่างก็ตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก

สวีลู่ไม่พูดพร่ำทำเพลง เรียกม้วนภาพแกนทองคำองครักษ์พิทักษ์ความชั่วร้ายออกมาประลองกับจางหมาจื่อทันที

ปรากฏว่าทั้งสองฝ่ายสู้กันได้อย่างสูสีเลยทีเดียว