บทที่ 223 วิกฤตการณ์ทางอาหาร

เซวียเจิ้งอิงเดินมาด้วยสีหน้าประหลาด คิดไม่ออกว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร "หรือว่าจะเป็นอดีตแฟนคลับสาวกันนะ?" ในขณะที่ยังคงสงสัย เขาก็เดินมาถึงห้องโถงบริเวณทางเข้าสโมสร ที่ประตูมีหญิงสาวคนหนึ่งในชุดแต่งกายที่มีสไตล์ประหลาดตายืนอยู่ เธอดูเหมือนหญิงสาววัยสามสิบกว่าปีที่แต่งงานแล้ว เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเซวียเจิ้งอิง เธอก็ค่อยๆ หันกลับมามอง ใบหน้าที่งดงามนั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่มีความขี้เล่นอยู่เล็กน้อย "ใครกันคะ?" เซวียหลิงหลิงและเซวียชิงหยางต่างก็งงงวย เห็นได้ชัดว่าไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน อู๋เสียนก็รู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้านี้มีอะไรแปลกๆ อยู่เหมือนกัน เมื่อหันไปมองเซวียเจิ้งอิงที่อยู่ข้างๆ เขาก็ยืนแข็งทื่อไปแล้ว แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและลุกลาน บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "คุณ คุณ คุณ... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!" เซวียเจิ้งอิงพุ่งเข้าไปหาด้วยความรวดเร็ว ท่าทางลุกลานและตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด "เปิ่นหวง (เราผู้เป็นจักรพรรดิ) มาเยี่ยมพระสนมรักของตัวเอง มีปัญหาตรงไหนหรือ?" หญิงสาวรูปร่างแปลกตากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยความสง่างาม ท่วงท่าการเคลื่อนไหวแสดงให้เห็นถึงบารมีของผู้ปกครองเหนือสิ่งอื่นใด "อะไรนะ พระสนมรัก?!" ทั้งสามคนอย่างอู๋เสียนถึงกับอึ้งไปเลย เซวียเจิ้งอิงค่อยๆ หันกลับมาด้วยท่าทางแข็งทื่อ ฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน "เอ่อ... พี่รองมีธุระต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย อาจจะอีกหลายวันถึงจะกลับมา ไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ" พูดจบ เขาก็ดึงหญิงสาวรูปร่างแปลกตาออกไปข้างนอกโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย หญิงสาวรูปร่างแปลกตายอมให้เซวียเจิ้งอิงดึงไป เธอมองกลับมาที่เซวียหลิงหลิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วยิ้มให้อย่างงดงามราวกับเป็นการทักทาย เมื่อมองตามหลังเซวียเจิ้งอิงและหญิงสาวรูปร่างแปลกตาที่รีบจากไป อู๋เสียนและทั้งสองก็มองหน้ากัน กว่าจะตั้งสติได้ก็ใช้เวลาพักใหญ่ ทั้งสามคนไม่ได้โง่ จึงพอจะเดาอะไรบางอย่างออกได้อย่างรวดเร็ว "ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ใช่พี่สะใภ้รองจากโลกแมลงต่างมิติหรอกนะ?" เซวียชิงหยางร้องด้วยความตกใจ "เบาๆ หน่อย!" เซวียหลิงหลิงดุเสียงต่ำ สีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย "อย่าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด เข้าใจไหม?" เพราะผู้หญิงคนนั้นมีสถานะที่พิเศษมาก การปรากฏตัวในโลกมนุษย์อย่างบุ่มบ่ามอาจนำมาซึ่งปัญหาที่ไม่จำเป็นมากมาย แต่ก็ไม่คิดเลยว่า "พี่สะใภ้รอง" จากโลกแมลงต่างมิติจะกล้ามาหาถึงโลกมนุษย์แบบนี้ "เปิ่นหวงเหรอ?" อู๋เสียนมีสีหน้าแปลกๆ "ราชินีเผ่าแมลงงั้นเหรอ?" เซวียหลิงหลิงมีสายตาที่แปลกประหลาด "เหมือนจะเรียกว่าราชินีอะไรสักอย่างนี่แหละ พี่รองก็ไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรมาก" อู๋เสียนเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง "อาจารย์สาวคิดยังไงกับพี่สะใภ้รองคนนี้ครับ?" นี่น่าจะเป็นตัวตนในระดับที่แปลงร่างได้จากต่างโลกตัวแรกที่เขาเคยพบ บอกตามตรง เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากเลยทีเดียว "..." เซวียหลิงหลิงนิ่งเงียบ เพราะนอกจากเซวียเจิ้งอิงแล้ว คนอื่นๆ ในตระกูลเซวียก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นเลย "ขอแค่เป็นรักแท้ก็พอแล้ว ไม่ใช่เหรอครับ?" อู๋เสียนถามด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าตอนที่เซวียเจิ้งอิงถูกขังอยู่ในโลกแมลงต่างมิติ ราชินีเผ่าแมลงคนนั้นจะดูเหมือน "ฉวยโอกาส" ไปบ้างก็ตาม แต่ดูจากท่าทางที่หยอกล้อกันเมื่อครู่ ก็คงจะเป็นรักแท้แน่นอน คนหนึ่งพยายามปกปิดข้อมูลของราชินีเผ่าแมลง ส่วนอีกคนก็บุ่มบ่ามมาหาพระสนมรักถึงโลกมนุษย์โดยไม่สนอะไรเลย จึ๊ๆ ไว้ทำ 【เฒ่าจันทรา】 (เทพแห่งความรัก) ออกมาเมื่อไหร่ ต้องจับคู่พวกเขาสองคนให้อยู่หมัดเลย เซวียหลิงหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยวางในใจ อย่างที่ศิษย์รักบอก ขอแค่รักกันด้วยใจจริง จะเป็นคนหรือเป็นปีศาจก็ไม่สำคัญหรอก "เอ่อ... งั้นผมไปฝึกก่อนนะ" เซวียชิงหยางมองตามทิศทางที่อาของเขาจากไป แล้วหันกลับมามองอาจารย์และลูกศิษย์ทั้งสองคนตรงหน้า พลางรู้สึกทอดถอนใจ ทำไมจู่ๆ ถึงได้เริ่มมีคู่กันเป็นคู่ๆ แบบนี้ล่ะ? ไม่ได้การแล้ว เขาต้องหาผู้หญิงสักคนเหมือนกัน เพราะเขายังต้องรับภารกิจอันยิ่งใหญ่ในการสืบสกุลตระกูลเซวียอยู่นะ!

...

ทางด้านเซวียเจิ้งอิง เขาขี่โลงศพวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งเข้ามาในมิติเผ่าแมลงได้ เขาก็เริ่มผ่อนคลายลงได้บ้าง "คุณ คุณ คุณ..." เซวียเจิ้งอิงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะทำยังไงล่ะ?”

“เปิ่นหวงรู้ดีว่าควรทำอะไร" หญิงสาวแปลกประหลาดเบะปากเล็กน้อย ยังคงความสง่างามเหนือใครเช่นเคย "ว่าแต่คุณพระสนม นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่คุณหนีออกมา?”

“..." สีหน้าของเซวียเจิ้งอิงดูแข็งทื่อเล็กน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาพยายามหาโอกาสหนีกลับมาโลกมนุษย์เพื่อตามหาครอบครัวอยู่เสมอ แต่ทุกครั้งที่หนีออกมาได้สักพัก ก็จะถูกพลังเผ่าแมลงในร่างกัดกินสติสัมปชัญญะ จนต้องหลงทางอยู่ในโลกแมลงต่างมิติอันกว้างใหญ่ "โลกมนุษย์ของพวกคุณมีอะไรดีนักหนา?" หญิงสาวแปลกประหลาดไม่เข้าใจ "เปิ่นหวงคิดว่าหลายปีที่ผ่านมาก็ไม่เคยเอาเปรียบคุณเลยนะ" เซวียเจิ้งอิงเงียบไปนาน ก่อนจะพูดว่า "แต่ที่นี่มีครอบครัวของผมอยู่" หญิงสาวแปลกประหลาดพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ ในฐานะเผ่าแมลง เธอไม่ค่อยเข้าใจความคิดเรื่องครอบครัวของมนุษย์เท่าไรนัก "กลิ่นอายบนตัวคุณมันอันตรายมากนะ" หญิงสาวแปลกประหลาดขมวดคิ้ว "คุณไม่กลัวเลยเหรอ?”