บทที่ 226 ชะตาของชนชั้นสูงสิ้นสุดลงแล้ว?

ชุยเหวินเซวียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด คล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง หลังจากนั้น ก็เป็นการเริ่มดำเนินการและก่อสร้าง 【ศาลเจ้าพ่อที่ดิน】 หน้าที่รวบรวมวัสดุสำหรับสร้างศาลเจ้าตกเป็นของชุยเหวินเซวียนและเฉินซื่อหลง อู๋เสียนมีหน้าที่แค่สร้างมันขึ้นมาเท่านั้น ส่วนเรื่องการโปรโมทและผลักดันให้ใช้งานจริง ก็เป็นหน้าที่ของนายกเทศมนตรีเฉินซื่อหลง "พวกคุณคุยกันไปก่อนนะ ทางสมาคมมีแขกจากสำนักเซิ่งหลิงมา" ชุยเหวินเซวียนขอตัวลา "แขกจากสำนักเซิ่งหลิงเหรอครับ?" อู๋เสียนสงสัย "มาทำไมล่ะครับ?”

“ไม่รู้สิ บอกว่ามาสืบสวนเรื่องดันเจี้ยน 【เกาะเซิ่งหลิง】 น่ะ" ชุยเหวินเซวียนส่ายหน้า "ตอนที่ปิดดันเจี้ยนเกาะเซิ่งหลิงไปเมื่อช่วงก่อน ฉันก็รู้สึกแปลกๆ แล้วล่ะ สงสัยทาง 【ต้นฉบับ】 ของเกาะเซิ่งหลิงจะมีปัญหาอะไรแน่ๆ" อู๋เสียนร้องอ๋อ ในใจแอบรู้สึกแปลกๆ เฮ้ย อย่าบอกนะว่าจะสืบสาวราวเรื่องมาถึงตัวเขาจริงๆ? หลังจากชุยเหวินเซวียนจากไป นายกเทศมนตรีเฉินซื่อหลงก็รีบสั่งคนให้ไปคุ้มกันพื้นที่รอบๆ 【ศาลเจ้าพ่อที่ดิน】 ทันที "ท่านอาจารย์อู๋เสียน การกระทำของคุณในครั้งนี้ถือเป็นบุญกุศลอันยิ่งใหญ่จริงๆ" เฉินซื่อหลงโค้งคำนับอู๋เสียนอย่างจริงจัง "หลังจากที่ฟาร์มศาลเจ้าพ่อที่ดินสร้างเสร็จ ย่านชุมชนแออัดในเมืองก็คงจะกลายเป็นอดีตไปแล้วล่ะครับ" เห็นได้ชัดว่า เฉินซื่อหลงตั้งใจจะให้ชาวบ้านในย่านชุมชนแออัดเข้ามาร่วมในการทำการเกษตร นี่ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับเมืองเย่าหยางทั้งเมือง อู๋เสียนที่มาจากย่านชุมชนแออัด รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง และความประทับใจที่เขามีต่อนายกเทศมนตรีเฉินซื่อหลงก็เริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น "จะว่าไปแล้ว ย่านชุมชนแออัดใหญ่ๆ ในเมืองเย่าหยางของเราเกิดขึ้นมาได้ยังไงหรือครับ?" อู๋เสียนถือโอกาสถาม "เรื่องนี้... ด้านหนึ่งก็เป็นเพราะผู้อพยพที่หนีตายมาจากเมืองหงถ่าและเมืองจื่ออวิ๋น" เฉินซื่อหลงถอนหายใจ "อีกด้านหนึ่ง ก็เป็นเพราะปัญหาในการพัฒนาเมืองนั่นแหละ แต่แน่นอนว่า ตอนนี้สโมสรยมโลกของพวกคุณกำลังรุ่งเรือง เศรษฐกิจและการจ้างงานก็ดีขึ้นมากแล้ว”

“เมืองจื่ออวิ๋นกับเมืองหงถ่าเหรอครับ?" อู๋เสียนสงสัย "ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นที่สองเมืองนั้นกันแน่ครับ?" เฉินซื่อหลงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า "รายละเอียดไม่ค่อยแน่ชัดนัก แต่จากการสืบสวนและค้นคว้าของผมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เป็นไปได้สูงว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับพวกชนชั้นสูง”

“ไม่ใช่ภัยพิบัติจากมิติต่างโลกหรอกเหรอครับ?" อู๋เสียนงง "ภัยพิบัติจากมิติต่างโลกมันก็แค่ฉากบังหน้า" เฉินซื่อหลงยิ้มเยาะ "มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติบุกมาตัวเดียว ไม่ขาดไม่เกิน ทำลายสองเมืองนั้นจนราบคาบ แล้วก็ถอยกลับไปเองดื้อๆ คุณคิดว่ามันสมเหตุสมผลไหมล่ะ?”

“มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติ?" อู๋เสียนตกใจ "ตอนนั้นมีมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติบุกมาเหรอครับ?" โดยปกติแล้ว มอนสเตอร์ต่างโลกจะแบ่งออกเป็นห้าระดับ ได้แก่ ชั้นยอด แม่ทัพ ขุนพล ราชา และจักรพรรดิ แต่หลังจากระดับขุนพลแล้ว ยังมีการแบ่งระดับอีกแบบหนึ่ง คือ ระดับภัยพิบัติ และระดับทำลายล้างโลก ซึ่งเทียบเท่ากับระดับราชาและจักรพรรดิตามลำดับ อธิบายง่ายๆ ก็คือ มอนสเตอร์ที่เริ่มมีสติปัญญาสูงส่งและสามารถบำเพ็ญเพียรจนจำแลงกายได้ อย่างเช่น "พี่สะใภ้รอง" จะจัดอยู่ในระดับราชาและจักรพรรดิ ส่วนมอนสเตอร์ที่ไม่มีสติปัญญาสูงส่ง ทำลายล้างตามสัญชาตญาณล้วนๆ จะจัดอยู่ในระดับภัยพิบัติและทำลายล้างโลก อันที่จริง มอนสเตอร์ระดับชั้นยอด แม่ทัพ และขุนพล ก็มีความแตกต่างด้านสติปัญญาเช่นกัน เพียงแต่ความแตกต่างนั้นไม่มากพอที่จะต้องแบ่งแยกให้ชัดเจน "ใช่แล้ว" เฉินซื่อหลงพยักหน้า "แถมยังเป็นมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติเลเวลแปดสิบด้วยนะ!" อู๋เสียนแอบตกใจ "คุณกำลังจะบอกว่า มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติตัวนั้น อาจจะถูกพวกชนชั้นสูงควบคุมอยู่เบื้องหลังเหรอครับ?" เฉินซื่อหลงไม่ได้ปฏิเสธหรือยอมรับ อู๋เสียนสูดลมหายใจลึก รู้สึกหนักใจขึ้นมาทันที เฉินซื่อหลงสืบประวัติของอู๋เสียนกับปู่มานานแล้ว รู้ดีว่าอู๋เสียนมีความเกี่ยวข้องกับเมืองจื่ออวิ๋นและเมืองหงถ่าในอดีต แต่เขาก็ไม่ได้พูดออกไปตรงๆ "กลัวเหรอ?" เฉินซื่อหลงยิ้มถาม "กลัว?" อู๋เสียนไม่เข้าใจ "ถ้าเกิดมีมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติโผล่มาแบบเมืองจื่ออวิ๋นและเมืองหงถ่าในอดีตล่ะ?" เฉินซื่อหลงพูดติดตลก "..." อู๋เสียนเงียบไป นั่นสินะ ถ้าจู่ๆ มีมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติโผล่มาที่เมืองเย่าหยางบ้างล่ะ? เฉินซื่อหลงส่ายหน้ายิ้ม "จริงๆ แล้วไม่ต้องกลัวหรอก เท่าที่ผมรู้ พวกชนชั้นสูงในตอนนี้ไม่มีความสามารถแบบนั้นแล้ว”