บทที่ 313 นิสัยสันโดษของต้นอบเชยจันทร์

เมื่อได้ยินดังนั้น อู๋เสียนและคุนโย่วเหนียงก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

การได้เผชิญหน้ากับเทพแท้จริงในยุคปัจจุบันเป็นครั้งแรก ทำให้อู๋เสียนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นในตัวราชันพฤกษาครามเช่นกัน

"เชิญนั่ง" ราชันพฤกษาครามยกมือขึ้นเล็กน้อย

ต้นไม้ใบหญ้ารอบด้านถักทอเข้าด้วยกันจนกลายเป็นเก้าอี้สองตัวอย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนราชันพฤกษาครามก็นั่งลงบนบัลลังก์พฤกษาที่ลอยอยู่กลางอากาศ

อู๋เสียนและคุนโย่วเหนียงมองหน้ากัน ก่อนจะนั่งลงอย่างเบาใจ