บทที่ 358 หอการค้าว่านหรง

หากยังมีโอกาสชดเชยความเสียใจในอดีต สำหรับคนกลุ่มนี้แล้ว ต่อให้ตายก็ตาหลับอย่างแน่นอน

"ยังมีเหลืออยู่กี่คนครับ?" อู๋เสียนครุ่นคิดก่อนถาม

"พวกแก่เฒ่าพิการ ก็มีสิบเจ็ดคน" ปู่คิดทบทวนอีกครั้ง "แล้วก็มีพวกที่ซ่อนตัวไม่ยอมเผยชื่อ ไม่ยอมมาเจอหน้าปู่อีก อย่างมากก็ไม่น่าเกินสามสิบคน"

อู๋เสียนสูดลมหายใจเข้าลึก เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด "คนละร้อยปีพอไหมครับ?"

"พอๆ แค่สักสิบยี่สิบปีก็พอ" ปู่พูดด้วยความตื่นเต้น "แค่ได้อยู่ดูวันที่โลกเบื้องบนพังทลายลงมาก็พอแล้ว"