บทที่ 431 ภัยคุกคามจากเทพมาร

กลิ่นอายแห่งมรรคฟ้าดินอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกไป ทำเอาเทพแท้จริงทั้งสี่ถึงกับตกตะลึง

สายตาที่มองไปยังมหาเทพเต๋าจักรกล ราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน

"ม้วนภาพใบนั้น..." เขี้ยวแห่งสมุทรตะลึงงัน "ช่างเป็นกลิ่นอายแห่งกฎเกณฑ์ที่ล้ำลึกอะไรเช่นนี้!"

"มิน่าล่ะถึงสามารถโจมตีเบื้องบนจนบาดเจ็บสาหัสได้ เทพแห่งการสร้างจักรกลผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ"

"บางทีนี่อาจจะเป็นเทพในความหมายที่แท้จริงก็ได้กระมัง?"