บทที่ 433 เทพเจ้าแห่งโชคลาภผู้หลงระเริง

เห็นได้ชัดว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภถูกใจคำเยินยอมาก แต่ก็แฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นในโลกแห่งม้วนภาพนี้

"ยังมีโลกที่ล้ำลึกแบบนี้อยู่อีกหรือ?" เทพเจ้าแห่งโชคลาภถามด้วยความประหลาดใจ "ฟังจากที่เจ้าพูดมา เจ้าวาดรูปข้าขึ้นมาในโลกนั้น และใช้เป็นม้วนภาพประจำตัวงั้นรึ?"

"ใช่ครับ ที่ผ่านมาผมอาศัยบารมีและพลังของท่านมาตลอด ขออภัยด้วยครับ"

"การที่เจ้าสามารถใช้พลังของข้าไปต่อสู้ในโลกอื่นได้ ก็ถือเป็นเรื่องดี" เทพเจ้าแห่งโชคลาภไม่ได้ถือสา "เพียงแต่ทำไมข้าถึงไม่รู้สึกเลยว่ามีใครยืมพลังของข้าไปใช้?"

อู๋เสียนครุ่นคิด "อาจจะเป็นเพราะระดับพลังทางฝั่งผมยังต่ำเกินไป? หรือยืมไปน้อยเกินไปมั้งครับ?"