บทที่ 452 จ้าวกงหมิงเวอร์ชันเทพแห่งโรคระบาด

เพิ่งจะแทรกซึมเข้ามาตามเขตแดนมาร ก็แสดงให้เห็นถึงแรงกดดันจากมิติที่ทรงพลังเสียแล้ว

ท้องฟ้ากลายเป็นสีแดงฉานไปหมด ในอากาศมีปุยสีแดงปลิวว่อนไปทั่ว

ท้องฟ้าที่เคยมีบาดแผลเต็มไปหมด ตอนนี้ถูกบดบังจนมิด สิ่งที่มองเห็นมีเพียงเยื่อบุเนื้อเยื่อสีแดงฉาน ราวกับเป็นผนังด้านในของอวัยวะขนาดมหึมา

"ในที่สุดก็มาแล้วสินะ?"

อู๋เสียนสูดลมหายใจเข้าลึก เหยียบกระบี่บินกิ่งอบเชยจันทร์ค่อยๆ ลอยขึ้นไปบนฟ้า