บทที่ 461 สัตว์ร้ายยุคโบราณ-เถาเที่ย

หลังจากที่ได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับพลังของสายเลือดสัตว์ร้ายกับอู๋เสียนและเพื่อนๆ เพิ่มเติม ปรมาจารย์หลู่ก็ถึงกับตกตะลึงราวกับคนหลุดโลก

"นี่มันพลังสายเลือดที่ทวนสวรรค์ขนาดนี้เชียวหรือเนี่ย?"

ขณะที่สวีชิงซานที่อยู่ข้างๆ ก็ตกอยู่ในสภาวะไม่ต่างกัน

ท่านผู้อาวุโสหลู่จ้องมองอู๋เสียนด้วยแววตาเป็นประกาย เหมือนกับว่าเขาเพิ่งจะค้นพบสมบัติล้ำค่าบางอย่าง "นั่นพ่อหนุ่มโจวใช่ไหม? ดูเหมือนจะยังไม่มีอาจารย์สินะ?"

ปรมาจารย์หลู่เอ่ยขึ้นมาลอยๆ