บทที่ 477 นี่สิถึงจะเรียกว่าไลฟ์สดสายกิน!

"อะไรน่ะ?"

ผู้รับผิดชอบห้องถ่ายทอดสดของทางการหลายคนหันกลับไปมองด้วยความตกใจ นึกว่ามีตัวอะไรใหญ่ๆ โผล่มา

สิ่งที่เห็นคือกลิ่นอายความดุร้ายอันมหาศาลลอยมาเหมือนเมฆดำทะมึน มุ่งหน้ามายังค่ายแนวหน้าอย่างรวดเร็ว ในกลุ่มหมอกสีเทาดำที่เกิดจากกลิ่นอายความดุร้ายนั้น พอมองเห็นหัวและใบหน้าของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ได้ลางๆ

หัวของสัตว์ประหลาดตัวนั้นใหญ่โตบดบังท้องฟ้า มีปากที่กว้างราวกับจะกลืนกินได้ทั้งฟ้าดิน

แค่เห็นสัตว์ประหลาดตัวนั้น ก็ทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวเหมือนถูกหมาป่าหิวโซจ้องมอง