บทที่ 622 ตะวันเบิกฟ้ายามรุ่งอรุณ

"พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิ คนนี้เขาไม่เหมือนพวกเผ่าเทพจากโลกเบื้องบนพวกนั้นนะ" อู๋เสียนพูดเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หลี่เอ้อร์หลางจ้องมองจักรพรรดิแห่งความว่างเปล่า ย่อมดูออกว่าอีกฝ่ายคือเทพแท้จริง

แค่ไม่คิดเลยว่า เทพแท้จริงในยุคปัจจุบัน จะถูกอู๋เสียนเรียกใช้ได้ตามใจชอบแบบนี้

"หึ โลกเบื้องบนจะมีคนดีสักกี่คนกันเชียว" จักรพรรดิแห่งความว่างเปล่าหัวเราะเยาะ "แต่ในเมื่อคุณพ่อตาสั่งมาแบบนั้น ก็ถือซะว่าเขาเป็นคนดีก็แล้วกัน"

"..." อู๋เสียนหน้าดำคร่ำเครียด รีบหันไปปลอบหลี่เอ้อร์หลางที่อยู่ข้างๆ "ท่านเทพเอ้อร์หลางอย่าไปถือสาเลยนะครับ"