บทที่ 645 แค่ตกใจไปเอง

คำเยาะเย้ยของเสียงนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เทพเอ้อร์หลาง แต่จงใจจะเย้ยหยันมหาเทพผานกู่ในอดีตต่างหาก

เมื่อเห็นว่าขวานที่ตัวเองฟันออกไปอย่างสุดแรง กลับถูกราชันเทพอิซานางิรับไว้ได้อย่างง่ายดาย เทพเอ้อร์หลางก็ถึงกับตกตะลึง

ส่วนจ้าวชิงเหอก็ทำตัวเหมือนหมาที่ได้ใจเมื่อเจ้าของอยู่ พลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและหยิ่งผยอง

"ก็บอกแล้วไง ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าท่านเทพผู้เป็นบิดา พวกแกก็เป็นแค่ฝูงมดปลวกเท่านั้นแหละ!"

แต่น่าเสียดายที่เขาดีใจได้ไม่นาน ก็ถูกพลังจากเงาร่างลางๆ บนท้องฟ้าตวาดให้หุบปาก จนต้องทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวลงทันที