บทที่ 680 ปราบปีศาจลมเหลือง

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น พี่ลิงที่อยู่ด้านข้างก็พลันสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังอีกฝั่งหนึ่งของถ้ำ "หืม? ไอ้ปีศาจนั่นยังไม่ตายอีกงั้นเรอะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น อู๋เสียนก็เบิกตากว้างมองตามไปในทันที พลันรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

จิตวิญญาณตกค้างของเทพอสูรถูกลบทิ้งไปจนหมดจดแล้ว ปีศาจลมเหลืองกลับยังรอดชีวิตอยู่ได้เนี่ยนะ? ล้อเล่นหรือเปล่า?

หรือว่าเทพอสูรนั่นยังมีวิชาเอาตัวรอดอะไรอีก

"เร็วเข้า อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!" อู๋เสียนเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด