บทที่ 740 ไม่โอ๋ฉัน ฉันก็ไม่ลุก

แน่นอนว่าฟิกเกอร์คนแคระพวกนั้นไม่ได้มีชีวิตจริงๆ เป็นเพียงแค่ชายชราตัวน้อยร่ายเวทมนตร์ใส่ จนกลายเป็นกลุ่มเพื่อนเล่น สรุปก็คือสภาพจิตใจของชายชราตัวน้อยตรงหน้านี้ค่อนข้างน่าเป็นห่วงเลยทีเดียว

เมื่อเห็นพวกศิษย์อาจารย์ทั้งสี่โผล่มาอย่างกะทันหัน ชายชราตัวน้อยที่โดดเดี่ยวก็ราวกับได้พบเพื่อนเล่น พวกเจ้าคือแขกที่มาจากข้างนอกงั้นหรือ รีบมาเล่นเป็นเพื่อนข้าเร็วเข้า

พวกของอู๋เสียนมองหน้ากันไปมา ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าจะเริ่มลงมืออย่างไรดี การไปรังแกชายชราตัวน้อยที่มีสติปัญญาแค่เด็กเจ็ดแปดขวบตรงๆ มันก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง แต่ต้นผลไม้โสมก็เป็นตัวละครสำคัญในการดำเนินเรื่อง หากไม่โค่นต้นผลไม้โสมลง เนื้อเรื่องก็เดินหน้าต่อไปไม่ได้เลย

ในขณะที่อู๋เสียนกำลังลังเลอยู่นั้น ชายชราตัวน้อยก็พุ่งเข้ามาหา เชิญชวนทุกคนให้ไปเล่นเครื่องเล่นต่างๆ ในสวนหลังบ้านอย่างกระตือรือร้น และแล้ว กลุ่มชายฉกรรจ์ก็ต้องถูกบังคับให้เล่นเครื่องเล่นเด็กน้อยสารพัดอย่าง พี่ลิงน่ะไม่เท่าไหร่ เดิมทีก็มีนิสัยรักสนุกเหมือนเด็กๆ อยู่แล้ว จึงเล่นกับชายชราตัวน้อยได้อย่างเข้าขา แต่พวกของอู๋เสียนนั้นไม่ใช่อย่างนั้นเลย

อู๋เสียนที่นั่งอยู่บนม้าหมุนราวกับในโลกนิทาน เริ่มเกิดคำถามกับตัวเองขึ้นมาลางๆ ว่า ฉันคือใคร ฉันอยู่ที่ไหน แล้วฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย