บทที่ 747 วิกฤตห้วงลึก

"ถ้านายเต็มใจ ต่อไปก็เรียกฉันว่าศิษย์อาเล็กก็แล้วกัน"

ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ อู๋เสียนก็รู้สึกว่าเจ้าเด็กจางปัวคนนี้ดูเจริญหูเจริญตาขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก

จางปัวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากอย่างจริงจัง "ครับ ท่านศิษย์อาเล็ก"

อู๋เสียนพยักหน้าด้วยความยินดี จู่ๆ ก็นึกถึงม้วนภาพราชินียมโลกเพอร์เซโฟนีในมือขึ้นมา

ตอนแรกคิดไว้ว่า จะนำราชินียมโลกไปหลอมรวมเข้ากับระบบของปรโลก จะได้ไม่ถูกเจ้ายมราชฮาเดสทำร้าย