บทที่ 799 หงไหเอ๋อร์ผู้ลืมบ้านเกิด

“ก็อาจจะใช่ล่ะนะ” เซวียหลิงหลิงถอนหายใจเบาๆ “นึกว่าอาศัยแค่ตัวฉันก็จะสามารถแก้ไขปัญหาของดินแดนปรโลกได้เสียอีก สุดท้ายแล้วก็ยังต้องพึ่งพาไอ้คนไม่รักดีอย่างนายอยู่ดีสินะ”

อู๋เสียนหัวเราะอย่างจนใจ “ถึงเวลาไหนแล้ว ยังจะมาแบ่งแยกกันอีก”

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเซวียหลิงหลิงก็แดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย และไม่ได้เอ่ยอะไรต่ออีก

ความรู้สึกห่างเหินที่ไม่ได้พบกันมากว่าสิบปีได้สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ในตอนนี้ทั้งสองคนต่างกลายเป็นที่พึ่งพิงที่ต่างฝ่ายต่างไว้วางใจโดยปริยายไปเสียแล้ว

การสบตากันเพียงชั่วพริบตาเดียว ย่อมล้ำค่ากว่าคำพูดเป็นหมื่นเป็นพันคำ