บทที่ 121 สิ่งของคืนสู่เจ้าของเดิม กลุ่มเจียนเฟิงพังทลาย

ยามราตรีสีดำสนิทมาเยือน เหล่า “นักล่าสมบัติ” ในฮู่ตูอันคึกคักก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาไม่ได้ใส่ใจว่าของขวัญมีมูลค่าเท่าไร หากแต่ใส่ใจกับความสุขที่ได้รับระหว่างกระบวนการ เช่นเดียวกับดอกไม้สีแดงที่คุณครูอนุบาลแปะไว้บนหน้าผากเด็ก ๆ แม้จะมีมูลค่าต่ำ แต่ความหมายกลับไม่ธรรมดา

โรงพยาบาลประชาชนที่หกแห่งฮู่ตู

ห้องผู้ป่วยเดี่ยว แผนกศัลยกรรมกระดูก

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยปะปนมากับลมยามค่ำคืนอันเย็นสบาย ซึมเข้าสู่โพรงจมูกไม่ขาดสาย ราวกับเข็มเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนกำลังทิ่มแทงเส้นประสาทรับกลิ่น

หลังจากพักผ่อนมาตลอดช่วงบ่าย อาการบวมแดงตรงข้อเท้าของสวี่จื่อรั่วก็ยุบลงไปมากแล้ว เธอนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ดวงตาทั้งคู่จับจ้องจางหยางที่กำลังเล่าเรื่อง《หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว》ให้ฟังอยู่ข้างเตียง