บทที่ 123 เมามายแล้วลวนลามผู้อื่น หุ้นบลูชิปผงาดขึ้น

ยามพลบค่ำค่อย ๆ ลึกลง แสงอาทิตย์สุดท้ายเลือนหายไปบนขอบฟ้า ถนนคนเดินนอกมหาวิทยาลัยเริ่มคึกคักขึ้นตามค่ำคืนที่มาเยือน

จางหยางกับเพื่อนร่วมหออีกสามคน รวมถึงแฟนสาวของหวังลิ่วและสวี่เจียเฟิง รวมทั้งหมดหกคนนั่งอยู่หน้าร้านปิ้งย่าง ดื่มเบียร์พูดคุยกัน

“คำถามไม่กี่ข้อจากอาจารย์กรรมการสอบวิทยานิพนธ์เกือบทำให้ฉันตายอยู่ข้างในแล้ว ให้ตายสิ ฉันนึกว่าต้องสอบแก้รอบสองเสียอีก โชคดีที่หวังเหล่า...ไม่สิ ศาสตราจารย์หวังที่รักของฉันช่วยให้ฉันผ่านด่านมาได้”

“เมื่อก่อนเรียกเขาว่าตาแก่หวัง ตอนนี้เรียกศาสตราจารย์หวังแล้ว ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้านี่ นายไปแสดงงิ้วเสฉวนได้เลยนะ”

“อีกเดือนกว่า ๆ ก็จะเรียนจบแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ ฉันยังจำได้ลาง ๆ ตอนเพิ่งมาถึงฮู่ตูใหม่ ๆ ฉันยังนั่งรถไฟใต้ดินไม่เป็นเลย”