บทที่ 162 นักเก็งกำไรรายรองแห่งถนนฟู่ชุน ประมูลอาหารกลางวันของบัฟเฟตต์

จิ้นเฉิง อำเภอชิงซวี

คฤหาสน์ตระกูลเหยา

ที่นี่คือสวนสไตล์ซู ประตูใหญ่มีสิงโตหินสองตัวตั้งตระหง่าน ดูน่าเกรงขามและทรงอำนาจ เมื่อเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ยังมองเห็นสระน้ำที่เลี้ยงปลาคาร์ปไว้เต็มสระ

ภายในโถงเวลานี้ เหยาซื่อจวิ้นและเหยาจิ่นเฟยกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นอิฐเขียว การคุกเข่าเป็นเวลานานทำให้หัวเข่าทั้งสองข้างปวดระบม ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด เหงื่อเม็ดโตไหลจากขมับลงมา

ห่างไปทางขวาจากพวกเขาหนึ่งก้าว เหยาจวิ้นเหลียง ประธานกรรมการคนปัจจุบันของกลุ่มเหมยจิ่น มองไปยังเหยาจวี้ฮั่ววัยเจ็ดสิบเจ็ดปีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หนานมู่ลายทอง ก่อนเอ่ยว่า “คุณพ่อ เรื่องเข้าจดทะเบียนโดยอ้อม พวกเราวางแผนกันมาสามปีแล้ว แต่เพราะเหยาซื่อจวิ้นเปิดเผยความลับก่อนกำหนด จึงต้องยุติลง หากไม่มีคำชี้แจง เกรงว่าจะไม่อาจทำให้ทุกคนยอมรับได้”