บทที่ 185 ผู้บัญชาการกองทัพหมีปะทะผู้ว่าการกระทิง จางหยางบรรยายจนกลายเป็นทรัพย์สิน

เมื่อเจ้าหน้าที่ประจำงานยื่นไมโครโฟนให้จางหยาง เขากวาดตามอง “ผู้ยิ่งใหญ่” ทั้งห้าคนบนเวที สีหน้าไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับปรับท่านั่งให้สบายแล้วเริ่มอธิบายเรื่องเศรษฐกิจคนขี้เกียจอย่างสงบนิ่ง

คนที่เคยเรียนหนังสือย่อมรู้ดี นักเรียนที่ทบทวนบทเรียนมาแล้วไม่เคยกลัวครูสุ่มถาม

“เศรษฐกิจคนขี้เกียจที่ผมเสนอ แก่นแท้ไม่ได้อยู่ที่ความเกียจคร้าน และไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อทำให้คนกลายเป็นคนขี้เกียจ แต่คือการทำให้ผู้คนใช้เวลาของตัวเองได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น”

“ยกตัวอย่างเช่น?”

หลี่อี้หนิงถามด้วยความคาดหวัง