บทที่ 4 อีเมลรายงานวิจัยตลาด

ขณะที่จางหยางยังคงจัดระเบียบข้อมูลอยู่ในห้องสมุด นักศึกษาสาขาการลงทุนต่างมีทั้งสุขและทุกข์ บางคนคว้าหุ้นที่พุ่งแรงได้ ขณะที่บางคนเริ่มขาดทุนแล้ว

ฝั่งตรงข้ามห้อง 308 คือห้อง 307 นักศึกษาทั้งสี่คนพากันเหยียบกับดักเต็ม ๆ

“ใครบอกว่ากลุ่มโครงสร้างพื้นฐานยังไงก็ขึ้นกัน?”

“หุ้นไชน่าเรลเวย์คอนสตรัคชันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ ดันกลายเป็นแนวโน้มขาลงทั้งที่ปริมาณซื้อขายหดตัว ถ้าหลุดกรอบแกว่งตัวด้านข้างเมื่อไร อาจร่วงแรงจนคนแตกตื่นได้”

“แล้วจะทำอย่างไร?”

“ขายเถอะ เปลี่ยนไปซื้อหุ้นโครงสร้างพื้นฐานตัวอื่น”

หลังหารือกันเล็กน้อย พวกเขาก็ตัดสินใจปรับพอร์ตเปลี่ยนหุ้น ตอนนี้ขาดทุนเพียงไม่กี่พันหยวน สำหรับเงินทุนจำลองหนึ่งล้านหยวนของพวกเขาแล้ว ก็เป็นเพียงขนวัวเส้นเดียวเท่านั้น

ขณะเดียวกัน

อีกด้านหนึ่ง

หอพักนักศึกษาหญิง

ห้อง 201

เหอจิ้งสวมเพียงเสื้อกล้ามสายเดี่ยว เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวนวล มือกุมเมาส์ สายตาจับจ้องหน้าจอแล็ปท็อปอย่างไม่วางตา

หุ้นรายตัวที่เธอซื้อคือฉางอันออโตโมบิล เป็นเงินหนึ่งแสนหยวน

ในฐานะนักศึกษาหญิงหัวกะทิที่ทำคะแนนติดห้าอันดับแรกของสาขามาโดยตลอด เหตุผลหลักที่เธอไปขอคำแนะนำจากจางหยางเมื่อสองวันก่อน ก็เพื่อตรวจสอบว่าความคิดของทั้งคู่ตรงกันหรือไม่ แล้วคว้าโอกาสไปฝึกงานที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นให้ได้อย่างมั่นคง

สำหรับคนท้องถิ่นที่มีเส้นสาย โอกาสนี้อาจได้มาง่ายดาย

แต่เธอมาจากเซียงซี พ่อแม่เป็นครูทั้งคู่ ครอบครัวไม่อาจช่วยเหลือเธอในด้านการทำงานสายการเงินได้เลย

เธอจับตาหุ้นฉางอันออโตโมบิลมานานแล้ว ก่อนจะได้รับผลกระทบจากวิกฤติซับไพรม์ ราคาสูงสุดของหุ้นตัวนี้อยู่ที่ 24.58 หยวน

หลังร่วงหนักต่อเนื่องมาปีกว่าครึ่ง ราคาหุ้นเคยต่ำสุดถึง 3.4 หยวน ลดลงมากถึง 86.17% อยู่ในภาวะขายมากเกินไปอย่างชัดเจน

เนื่องจากยังไม่แน่ชัดว่าจุดต่ำสุดอยู่ตรงไหน อีกทั้งในเชิงเทคนิคยังไม่มีสัญญาณแนวรับ เธอจึงเลือกลงทุนเพียงหนึ่งแสนหยวน รอให้ข่าวผลประกอบการไตรมาสแรกส่งผลต่อราคา

สิ่งที่น่าสนใจคือ ทั้งจางหยางและเหอจิ้งต่างมองว่ากลุ่มยานยนต์มีอนาคต เพราะเมื่อวันที่ 14 มกราคม ปี 2009 รัฐบาลได้ประกาศ “แผนปรับโครงสร้างและฟื้นฟูอุตสาหกรรมยานยนต์” ซึ่งไม่เพียงกล่าวถึงการลดภาษีซื้อรถยนต์เท่านั้น แต่ยังจะดำเนินนโยบายรถยนต์ลงสู่ชนบทอีกด้วย

เมื่อเทียบกับความรอบคอบของเหอจิ้ง เพื่อนร่วมห้องทั้งสามของเธอกลับค่อนข้างกล้าได้กล้าเสีย

ตัวอย่างเช่น สวี่จื่อรั่วที่รวบผมหางม้าเดี่ยว สวมเสื้อกล้ามสีขาวเช่นกัน แต่หน้าอกกลับเรียบแบนธรรมดา เลือกใช้เงินเจ็ดแสนหยวนซื้อกองทุน ETF ที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มยานยนต์ ส่วนอีกสามแสนหยวนเก็บไว้ถัวเฉลี่ยเพิ่มภายหลัง

เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนก็เพิ่มน้ำหนักลงทุนในกลุ่มยานยนต์ โครงสร้างพื้นฐาน และการบริโภคอย่างมากเช่นกัน

อย่างไรเสีย พวกเธอก็เรียนความรู้เฉพาะทางมาแล้ว ย่อมไม่ลงทุนในกลุ่มที่ไม่แน่นอนอย่างไร้เหตุผล

……

เมื่อวันเวลาผ่านไปทีละวัน ผลตอบแทนของนักศึกษาสาขาการลงทุนทั้ง 122 คนก็ค่อย ๆ ห่างออกจากกัน ผู้ที่ขาดทุนมากที่สุดคือไล่เหว่ยเจี๋ย

เขาเชื่อข่าวลือในตลาด จึงทุ่มหมดหน้าตักซื้อหุ้นหรงเฟิงโฮลดิ้ง

หลังจากได้กำไรจากหุ้นขึ้นชนเพดานสองวัน เลขานุการคณะกรรมการบริษัทก็ออกมาชี้แจงว่าบริษัทไม่มีการปรับเปลี่ยนธุรกิจสำคัญในช่วงนี้

จากนั้นหุ้นก็ร่วงชนเพดานติดต่อกันสี่วัน ขายออกไม่ได้เลย ผลตอบแทนรวมอยู่ที่ -20% ขาดทุนสูงถึงสองแสนหยวน

สามอันดับแรกด้านผลตอบแทนคือหวังลิ่ว สวี่เจียเฟิง และเหอจิ้ง ส่วนจางหยางเพราะยังไม่เคยลงมือเทรด จึงอยู่เพียงอันดับที่ 17 ของชั้นเรียน

ห้องพักอาจารย์สาขาการลงทุน

ศาสตราจารย์หวังซิ่งปังมองข้อมูลผลตอบแทนที่ส่งขึ้นมาทุกวัน ก่อนพยักหน้าด้วยความพอใจ “ห้าวันทำการ มี 12 คนที่ผลตอบแทนเกิน 10% คุณภาพของนักศึกษารุ่นนี้ถือว่าดีมากทีเดียว”

ฉางปั๋วเทา อาจารย์ผู้สอนอีกคนพยักหน้าเล็กน้อยเช่นกัน ก่อนวิเคราะห์ว่า “นักศึกษาชื่อหวังลิ่วน่าจะไปเล่นหุ้นชนเพดาน ผลตอบแทน 24% นำหน้าสวี่เจียเฟิงที่อยู่อันดับสองถึง 9%”

“แล้วจางหยางล่ะ?”

มีอาจารย์อีกคนถามขึ้น

หวังซิ่งปังเลื่อนเมาส์ พลิกดูตารางสถิติที่รวบรวมไว้ แล้วตอบเธอว่า “7% โดยรวมแล้วก็ไม่เลว”

“7%?”

แววตาของอาจารย์คนนั้นฉายความผิดหวัง ก่อนจะคลายลงแล้วพูดว่า “ดูท่าว่าการปฏิบัติเท่านั้นที่เป็นความจริง ทฤษฎีเป็นเพียงตัวช่วยเท่านั้น”

“ยังไม่ถึงตอนจบ ยังบอกไม่ได้หรอก”

ฉางปั๋วเทายิ้ม

เขามั่นใจในตัวจางหยางมาก เพราะวิชาที่เขาสอนคือ “การวิเคราะห์ตลาดการเงิน” และในการสอบปลายภาคตลอดสามปีก่อนหน้า จางหยางได้คะแนนเกินเก้าสิบทุกครั้ง

เขาไม่รู้ว่าวิชาอื่นยากแค่ไหน แต่สำหรับวิชา “การวิเคราะห์ตลาดการเงิน” เขาจงใจออกข้อสอบให้ยากเป็นพิเศษ แค่สอบได้หกสิบคะแนนก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

การได้คะแนนเกินเก้าสิบ แสดงว่าจางหยางมีความเข้าใจตลาดในแบบของตัวเองอย่างลึกซึ้งแล้ว

ต้องเข้าใจกฎการทำงานที่แฝงเร้นของตลาดการเงิน จึงจะกอบโกยจากตลาดได้หมด เขาจึงมีความมั่นใจในตัวจางหยางอย่างยิ่ง

ขณะที่อาจารย์หลายคนกำลังพูดคุยกันในห้องพักอาจารย์ นักศึกษาสาขาการลงทุนอีก 121 คน ยกเว้นจางหยาง ต่างได้รับอีเมลพิเศษฉบับหนึ่ง หัวข้ออีเมลตรงไปตรงมามาก มีชื่อว่า “กลุ่มอุตสาหกรรมที่มีศักยภาพจะพุ่งขึ้นในตลาดหุ้น A หลังหลุดพ้นผลกระทบจากวิกฤติซับไพรม์·ฉบับที่หนึ่ง” ผู้ส่งคืออีเมล 163 ของจางหยาง

“ติ๊งต่อง”

หน้าต่างแจ้งเตือนอีเมลเด้งขึ้นบนแล็ปท็อปของเหอจิ้ง พร้อมเสียงแจ้งเตือน

เธอกดเปิดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพบว่าคนส่งอีเมลยังคงเป็นจางหยาง “คนคุ้นเคย” นั่นเอง

“หมอนี่กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่?”

เธอไม่เข้าใจอยู่บ้าง

ทันทีที่สวี่จื่อรั่วเห็นอีเมล เธอก็ขึ้นเสียงทันที “สาว ๆ จางหยางส่งอีเมลวิเคราะห์ตลาดมาให้ฉันกะทันหัน เขาคงไม่ได้ชอบฉันหรอกนะ?”

“เขาก็ส่งให้ฉันเหมือนกัน”

“ฉันก็ได้รับนะ พวกเธอว่ามีความเป็นไปได้ไหมว่าเขาชอบเราสามคนพร้อมกัน?”

เพื่อนร่วมห้องสองคนสาดน้ำเย็นใส่เธอเต็มหัว

เมื่อรู้ว่าเป็นอีเมลส่งถึงทุกคน สวี่จื่อรั่วก็หยิบโคคา-โคลาบนโต๊ะขึ้นดื่มอึกหนึ่ง กลบเกลื่อนความอับอายพร้อมพูดว่า “บางทีเขาอาจตั้งใจห่อเกี๊ยวจานนี้เพื่อฉันโดยเฉพาะก็ได้”

“โอ้โฮ!”

หลานซือซือที่ไว้ผมสั้นดูคล่องแคล่ว มีจุดกระเล็กน้อยบนใบหน้า อ่านอีเมลคร่าว ๆ จบแล้วเอ่ยแซวว่า “เขาทำเพื่อเธอจริง ๆ นั่นแหละ... เพื่อเงินของเธอ ถึงได้ส่งอีเมลฉบับนี้มาโดยเฉพาะ”

น้ำเสียงที่ลากยาวทำให้สวี่จื่อรั่วอดอยากตีคนไม่ได้

แต่ฝ่ายนั้นอยู่ชมรมกีฬา เธอจึงเลือกอ่อนข้อให้คนแข็งกว่า

ส่วนเหอจิ้งเลื่อนล้อเมาส์อย่างรวดเร็ว อ่านไฟล์แนบในอีเมล

ตารางฉบับนี้เป็นข้อมูลมหภาค เริ่มวิเคราะห์จากเศรษฐกิจและนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจของแต่ละประเทศ ไม่เพียงมีดัชนีราคาผู้บริโภค CPI ข้อมูลการจ้างงานนอกภาคเกษตร และอัตราว่างงานเท่านั้น แต่ยังชี้ถึงสี่ทิศทางหลักที่อาจฟื้นตัวก่อนหลังวิกฤติซับไพรม์

ท้ายไฟล์แนบยังมีข้อความจากจางหยางด้วย

[การรวบรวมข้อมูลต้องใช้เวลาและแรงกายแรงใจอย่างมาก หากต้องการสมัครรับรายงานวิจัยตลาดและบทวิเคราะห์กลุ่มอุตสาหกรรมฉบับที่สอง สามารถโทรติดต่อได้โดยตรงที่ 134…9457 หรือเพิ่ม QQ 158…5771 หากรบกวนต้องขออภัยเป็นอย่างสูง]

“กำลังขายข้อมูลอย่างนั้นเหรอ?”

เหอจิ้งหรี่ตาลง เธอไม่เข้าใจเลยว่าจางหยางต้องการทำอะไรกันแน่

ตอนนี้นักศึกษาสาขาการลงทุนทุกคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดเพื่อชิงตำแหน่งฝึกงานของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น แต่ผู้ชายคนนี้กลับไปทำงานเป็นนักวิเคราะห์เสียอย่างนั้น

เพื่อหาคำตอบ เธอเปิด QQ แล้วส่งข้อความไปหาจางหยาง

[เหอจิ้ง]: เท่าไร?

ไม่นานนัก

จางหยางก็ตอบกลับมา

[จางหยาง]: คุณต้องการรายงานวิจัยตลาดภายในประเทศ หรือบทวิเคราะห์กลุ่มอุตสาหกรรมที่มีศักยภาพ?

เหอจิ้งมองข้อความในหน้าต่างสนทนา คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์อย่างรวดเร็วว่า “เอาทั้งหมด”

[จางหยาง]: 300 หยวน

[เหอจิ้ง]: ???

[เหอจิ้ง]: ???

[เหอจิ้ง]: ???

เครื่องหมายคำถามติดกันหลายอันเต็มหน้าต่างสนทนา เหอจิ้งเคยคิดว่าอาจเป็น 50 หยวน หรือ 100 หยวน แต่ไม่เคยคิดว่าจะเป็น 300 หยวน!

ต้องรู้ก่อนว่าค่าสมัครรับรายงานวิเคราะห์ตลาดหนึ่งฉบับจากบริดจ์วอเตอร์ บริษัทมูดี้ส์ และโนมูระ อยู่ที่เพียง 7 ดอลลาร์สหรัฐเท่านั้น หากสมัครรายเดือนก็ราว 40 ดอลลาร์สหรัฐ จางหยางกลับขายแพงกว่าสถาบันการเงินชื่อดังเสียอีก!

การตั้งราคาสูงลิ่วของจางหยางทำให้เหอจิ้งรู้สึกว่าไอ้หมอนี่กำลังปั่นหัวเธอราวกับเธอเป็นคนญี่ปุ่น

[จางหยาง]: มีรายงานวิจัยทั้งหมดสิบฉบับ ฉบับละ 30 หยวน นี่คือภาพหน้าจอรายละเอียดไฟล์ คิดให้ดีก่อนแล้วค่อยติดต่อผม

[จางหยาง]: รูปภาพ.jpg

ราคาฉบับละ 30 หยวนที่จางหยางตั้งขึ้นไม่ได้ไร้เหตุผล นักวิเคราะห์ของบริษัทมูดี้ส์และโนมูระเป็นระดับแนวหน้าในวงการจริง แต่ทิศทางการวิเคราะห์หลักของพวกเขาคือประเทศพัฒนาแล้วอย่างยุโรป สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้

พูดง่าย ๆ คือ รายงานวิจัยของจางหยางเหมาะกับนักลงทุนชาวจีนมากกว่า

เมื่อเห็นว่าฉบับละ 30 หยวน เหอจิ้งจึงค่อยสงบใจลงได้

เธอกดเปิดภาพหน้าจอที่จางหยางส่งมา บนหน้าจอคอมพิวเตอร์มีไฟล์รายงานวิจัยสิบไฟล์ นอกจากรายงานวิจัยตลาดภายในประเทศแล้ว ยังมีรายงานวิเคราะห์กลุ่มอุตสาหกรรมที่มีศักยภาพ ซึ่งขึ้นต้นด้วยพลังงาน การบริโภค ยานยนต์ โครงสร้างพื้นฐาน และเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้าน

“จะซื้อไหม?”

เหอจิ้งลังเลเล็กน้อย

ราคา 30 หยวนต่อฉบับไม่ถือว่าแพงนัก หากคิดเป็นดอลลาร์สหรัฐก็เพียง 4.39 ดอลลาร์สหรัฐ

ด้วยเหตุผลนี้ เธอจึงไม่ได้เอาทั้งหมด แต่เลือกจ่าย 60 หยวน ซื้อรายงานวิจัยกลุ่มยานยนต์และโครงสร้างพื้นฐานมาลองดูก่อน