บทที่ 49 เงินในกระเป๋าฝืดเคือง

วันที่ 21 เมษายน วันอังคาร

เงินทุนรายใหญ่ระดับแสนล้านที่ไหลออกไปในวันซื้อขายก่อนหน้า บ่งบอกอยู่แล้วว่าวันนี้ตลาดจะเปิดต่ำ หลังเปิดตลาดได้ไม่ถึงสิบนาที เงินทุนรายใหญ่ก็ไหลออกไปถึง 4.2 พันล้านหยวนจีน ดัชนีร่วงลงอย่างน่าตกใจถึง 2.24% และยังคงดิ่งลงต่อ จวนจะหลุดแนวรับสำคัญที่ 2,500 จุด

การดิ่งลงอย่างฉับพลันของตลาดทำให้เงินทุนของนักลงทุนรายย่อยแตกออกเป็นสองทาง

บางคนเทขายล้างพอร์ตแล้วหนีตาย เพราะกลัวว่าดัชนีจะย้อนกลับไปที่ 1,800 จุดจนติดดอยอีกครั้ง

บางคนกลับเร่งเพิ่มสถานะอย่างดุดัน เพราะเชื่อว่าดัชนีจะขึ้นไปยืนเหนือ 6,000 จุดตามที่ผู้เชี่ยวชาญคาดการณ์ และตอนนี้เป็นเพียงความผันผวนระยะสั้นเท่านั้น

เมื่อเงินทุนของนักลงทุนรายย่อยไม่อาจรวมกำลังกันได้ พวกเขาจึงกลายเป็นลูกแกะที่รอวันถูกเชือด

เวลา 10 นาฬิกาตรง ดัชนีเซี่ยงไฮ้คอมโพสิตร่วงลงไปแตะ 2,499.6 จุด ขณะที่ทุกคนคิดว่าแนวรับแตกแล้วและดัชนีจะดิ่งลงเหว เงินทุนรายใหญ่ก็เริ่มดันดัชนีกลุ่มธนาคารเพื่อประคองตลาด

หุ้นธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีนซึ่งเดิมร่วงจาก 4.53 หยวนเหลือ 4.43 หยวน ถูกดึงกลับขึ้นมาที่ 4.47 หยวน จากนั้นก็เริ่มเคลื่อนไหวแบบ “ทอผ้า” แกว่งสลับไปมาระหว่าง 4.47 หยวนกับ 4.46 หยวน

การหยุดร่วงของกลุ่มธนาคารช่วยสร้างแนวรับที่แข็งแกร่งให้แก่ตลาด

ต่อมา เมื่อผลจากข้อตกลงความร่วมมือด้านน้ำมันระหว่างจีนกับรัสเซียเริ่มแผ่ขยาย หุ้นหัวกั๋วปิโตรเลียมและหัวกั๋วปิโตรเคมีจึงพลิกจากขาลงเป็นขาขึ้น พร้อมพยุงกลุ่มพลังงานและประกันภัยให้หยุดร่วงและทรงตัวได้

หลังจากตลาดทรงตัว บทคัดย่อของ “หลักเกณฑ์การดำเนินโครงการเครื่องใช้ไฟฟ้าลงสู่ชนบท” ก็ถูกเผยแพร่ออกมา ที่ประชุมระบุว่าจะลดขั้นตอนตรวจสอบและจ่ายเงินอุดหนุนลงอย่างมาก ทำให้ระยะเวลาที่เกษตรกรต้องรอรับเงินอุดหนุนลดจากเดิม 33 วันเหลือไม่เกิน 15 วันทำการ

ข่าวดีที่สอดคล้องกับความคาดหวังของตลาดทำให้หุ้นโกวเหม่ยในตลาดหุ้นฮ่องกงและหุ้นเก๋อลี่ในตลาดหุ้น A ปรับตัวขึ้นในระดับที่แตกต่างกัน

เมื่อปิดตลาดเวลา 15 นาฬิกา ตลาดหุ้น A ฟื้นตัวจากจุดต่ำสุดที่ 2,499.6 จุดขึ้นมาปิดที่ 2,535.83 จุด มูลค่าการซื้อขายอยู่ที่ 1.54982 แสนล้านหยวน เพิ่มขึ้นจากวันซื้อขายก่อนหน้า 1.4467 หมื่นล้านหยวน

เมื่อเห็นมูลค่าการซื้อขายเพิ่มขึ้นและกราฟปิดเป็นแท่งที่มีไส้ล่าง นักลงทุนรายย่อยอาจคิดว่าด้านล่างมีแรงรับมากพอ และตลาดยังขึ้นต่อได้

แต่ในสายตาของสถาบันมืออาชีพและบุคลากรในธุรกิจหลักทรัพย์ ตลาดหุ้น A กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย เพียงแต่ตอนนี้มีคนต้องการระบายของ จึงใช้วิธีดันหุ้นธนาคารขึ้นมาปิดบัง

เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น

ตลอดการเคลื่อนไหวของตลาดในวันที่ 21 หุ้นขนาดกลางและขนาดเล็กล้วนอยู่ในช่วงปรับฐาน มีเพียงหุ้นขนาดใหญ่เท่านั้นที่ปรับตัวขึ้น

เงินทุนประเภทใดจะเข้ามาดันหุ้นขนาดใหญ่

ไม่มีทางเป็นนักเก็งกำไร เพราะนักเก็งกำไรไม่มีเงินทุนมากถึงระดับนั้น

เมื่อตัดนักเก็งกำไรออกไป ผู้ที่ดันหุ้นขนาดใหญ่ได้จึงเหลือเพียงสถาบันเท่านั้น

หากสถาบันต้องการระบายของ ย่อมปล่อยให้ตลาดร่วงไม่ได้ เพราะทันทีที่ตลาดร่วง นักลงทุนรายย่อยก็จะเผ่นหนี จึงต้องสร้างภาพว่าตลาดยังมีแนวโน้มปรับตัวขึ้นต่อ

กลุ่มหลักทรัพย์ซึ่งถือเป็นผู้นำขบวนของตลาดกระทิงกลับปรับตัวลง โดยหุ้นบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นร่วงถึง 2.91% สัญญาณนานัปการบ่งชี้ว่า ดัชนีเซี่ยงไฮ้คอมโพสิตจำเป็นต้องร่วงสักระลอกเพื่อ “ขู่ให้” นักลงทุนรายย่อยหนีออกจากตลาด

……

หลังตลาดหุ้น A ปิด จางหยางกับเหอจิ้งซึ่งซื้อขายหุ้นอยู่ในห้องสมุดไม่ได้ไปเข้าเรียน แต่ตรงไปยังมหาวิทยาลัยฟู่ตั้นที่อยู่ข้าง ๆ ทันที

ในปี 2009 มหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ยังเปิดให้บุคคลภายนอกเข้าได้ เพียงลงทะเบียนข้อมูลก็สามารถเข้าไปเยี่ยมชมได้

แน่นอนว่าหากเป็นมหาวิทยาลัยอย่างมหาวิทยาลัยเจียง ซึ่งพัฒนาจนกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแล้ว ผู้ที่ต้องการเข้าชมจำเป็นต้องจองล่วงหน้า

มหาวิทยาลัยฟู่ตั้นเป็นหนึ่งในสมาชิกของ “กลุ่มพันธมิตร C9” ส่วนอีกแปดแห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยชิงหัวและมหาวิทยาลัยปักกิ่ง มหาวิทยาลัยเจียวทงเซี่ยงไฮ้ มหาวิทยาลัยหนานจิง มหาวิทยาลัยเจ้อเจียง มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศจีน สถาบันเทคโนโลยีฮาร์บิน และมหาวิทยาลัยเจียวทงซีอาน ทั้งหมดล้วนเป็นมหาวิทยาลัยแบบสหวิทยาการชั้นนำของประเทศจีน และเป็นความฝันของนักเรียนนับไม่ถ้วน

แม้แนวคิดของกลุ่มพันธมิตร C9 จะได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการในเดือนตุลาคม 2009 แต่มหาวิทยาลัยทั้งเก้าแห่งนี้ก็ร่วมมือและแลกเปลี่ยนกันมาโดยตลอด เพียงแต่หลังจากมีการเสนอและจัดตั้งกลุ่มพันธมิตร C9 แล้ว ความร่วมมือก็จะสามารถพัฒนาไปได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูมีชื่อเสียงอยู่บ้างในนครฮู่ตู หลังจางหยางกับเหอจิ้งแสดงบัตรนักศึกษาและบัตรประจำตัว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยฟู่ตั้นก็ปล่อยให้ทั้งคู่เข้าไปทันที

หลังเดินวนหาอยู่พักหนึ่ง ทั้งสองก็ได้พบเพื่อนของเหอจิ้งที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยฟู่ตั้น

อีกฝ่ายเป็นหญิงสาวมัดผมหางม้าเดี่ยว สูงราว 160 เซนติเมตร สวมกางเกงยีนขายาวขาด ๆ กับรองเท้าผ้าใบสีขาว ส่วนท่อนบนเป็นเสื้อยืดแขนสั้นสีดำพิมพ์ลาย ขณะนี้เธอกำลังทักทายเหอจิ้ง

“ฮัลโหล พี่จิ้ง”

“เจี๋ยเป่า”

เมื่อเพื่อนสนิทพบหน้ากัน ทั้งสองจึงดูสนิทสนมเป็นพิเศษ

หลังทักทายกันสองสามประโยค หญิงสาวที่เหอจิ้งเรียกว่า “เจี๋ยเป่า” ก็หันมามองจางหยาง พลางกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วถามว่า “นี่แฟนพี่เหรอ พี่จิ้ง ตาถึงไม่เบาเลยนะ”

“เขาชื่อจางหยาง เราเป็นแค่เพื่อนธรรมดากัน” ขณะเหอจิ้งแก้ความเข้าใจผิด เธอก็เหลือบมองจางหยางด้วยหางตา อยากดูว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

จางหยางไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสา ความเข้าใจผิดแบบนี้จึงไม่ได้ทำให้เขามีปฏิกิริยาพิเศษแต่อย่างใด เขาเพียงยื่นมือออกไปแล้วกล่าวว่า “สวัสดี ฉันชื่อจางหยาง”

“ข่งเจี๋ย เจี๋ยที่แปลว่าสะอาด”

อีกฝ่ายดูเหมือนจะใส่ใจกับชื่อของตัวเองมาก แม้แต่ตอนจับมือก็ยังสังเกตสีหน้าของจางหยาง

นั่นเป็นเพราะหลังจากละครเรื่อง “เหลียงเจี้ยน” ออกอากาศในปี 2005 ตัวละครหลักอย่างหลี่อวิ๋นหลง ฉู่อวิ๋นเฟย และข่งเจี๋ยก็โด่งดังไปทั่วประเทศ

บังเอิญว่าชื่อของเธอออกเสียงเหมือนข่งเจี๋ย ทุกครั้งที่เธอบอกชื่อตัวเอง จึงมักมีคนหยอกว่า “รู้จักหลี่อวิ๋นหลงไหม” หรือพูดประโยคจากละครว่า “สะใจจริง ๆ สะใจจริง ๆ” แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่ใครจะทนถูกล้ออยู่ตลอดเวลาได้กัน

โชคดีที่จางหยางไม่ได้เชื่อมโยงไปถึงละครเรื่องนั้น จึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

เหอจิ้งกล่าวว่า “เจี๋ยเป่า ครั้งก่อนฉันเคยบอกเธอไม่ใช่เหรอว่าเพื่อนคนหนึ่งอยากสร้างเว็บไซต์การเงิน ก็คือเขานี่แหละ พวกเธอคุยกันให้เต็มที่เลย”

“อืม” ข่งเจี๋ยเหลือบมองเหอจิ้ง ก่อนหันไปเสนอจางหยางว่า “เราไปนั่งคุยกันที่โรงอาหารเถอะ ช่วงบ่ายพอดีไม่มีคนเท่าไร”

“ที่ไหนก็ได้”

“งั้นไปกันเถอะ”

……

ทั้งสามไปยังโรงอาหารของมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น แล้วเลือกที่นั่งค่อนข้างหลบมุม

หลังจากนั่งลง ข่งเจี๋ยก็ถามว่า “นายอยากทำเว็บไซต์การเงินแบบไหน จะพัฒนาเองทั้งหมด หรือจ้างคนนอกทำบางส่วน”

“ตอนนี้ฉันคิดว่าจะสร้างเว็บไซต์ข้อมูลข่าวสารทางการเงิน มีระบบชำระเงินเพื่อสมัครรับรายงานวิจัย และยังดูความเคลื่อนไหวของตลาดหุ้น A กับตลาดหุ้นฮ่องกงแบบเรียลไทม์ได้ สุดท้ายคือหมวดชุมชนสำหรับให้นักลงทุนรายย่อยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน”

จางหยางบอกความต้องการคร่าว ๆ ก่อนถามว่า “เธอคิดว่าถ้าพัฒนาเองจะต้องใช้เงินเท่าไร”

หลังตั้งใจฟัง ข่งเจี๋ยก็ตอบว่า “ถ้าเกี่ยวข้องกับข้อมูลตลาดหุ้นแบบเรียลไทม์ นายต้องยื่นขอคุณสมบัติผู้ให้บริการข้อมูลทางการเงินจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และขอใบอนุญาตให้เรียบร้อย”

“ทีนี้เรามาคำนวณต้นทุนกัน”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ จางหยางก็เปิดฟังก์ชันบันทึกเสียงในโทรศัพท์เงียบ ๆ เพื่อบันทึกต้นทุนทั้งหมดในการสร้างเว็บไซต์

“ส่วนเซิร์ฟเวอร์ เมื่อพิจารณาว่าช่วงแรกเว็บไซต์จะยังมีผู้เข้าชมน้อย ก็เลือกใช้โฮสต์เสมือนระดับเริ่มต้นเพื่อลดต้นทุนได้ มีพื้นที่ประมาณ 100-200 เมกะไบต์ รองรับ PHP กับ MySQL ค่าใช้จ่ายราว 500-1,000 หยวนต่อปี”

“หรือจะใช้เซิร์ฟเวอร์แยกก็ได้ อย่าง IBM x3650 หรือ Dell PowerEdge R710 ที่นิยมกันในตอนนี้ ราคาต่อเครื่องประมาณ 35,000 หยวน”

“เว็บไซต์การเงินต้องรับส่งข้อมูลแบบเรียลไทม์ หากใช้แบนด์วิดท์ร่วม 100 เมกะบิต ค่าใช้จ่ายจะอยู่ที่ประมาณ 10,000-20,000 หยวนต่อปี ถ้าต้องการไอพีเฉพาะกับบริการฐานข้อมูล ก็ต้องจ่ายเพิ่มอีก 500-1,000 หยวนต่อปี”

“งานออกแบบส่วนติดต่อผู้ใช้สำหรับหน้าแรก หน้ารายการ และหน้าเนื้อหา สามารถจ้างคนนอกทำได้ ราคาตลาดสำหรับเหมาทั้งหมดอยู่ที่ประมาณ 10,000-30,000 หยวน”

“แล้วยังมีการพัฒนาระบบสมาชิกอีก……”

……

เมื่อค่าใช้จ่ายแต่ละรายการถูกแจกแจงออกมา จางหยางก็รู้สึกทันทีว่าเงินในกระเป๋าช่างฝืดเคือง เว็บไซต์การเงินเชิงปฏิสัมพันธ์เผาเงินมากเกินไปจริง ๆ อีกทั้งยังต้องเชื่อมต่อข้อมูลการเงินจากผู้ให้บริการภายนอก แค่ราคาเริ่มต้นก็สูงถึง 80,000 หยวนแล้ว

เมื่อคำนวณทุกอย่างอย่างเต็มที่ เว็บไซต์การเงินสารพัดประโยชน์ที่รวมการปฏิสัมพันธ์ การดูตลาดแบบเรียลไทม์ และการสมัครรับข้อมูลข่าวสารไว้ด้วยกัน อย่างน้อยก็ต้องลงทุน 600,000 หยวน และนี่ยังไม่รวมต้นทุนในการดึงผู้ใช้งานเข้ามา

แน่นอนว่า

ยังสามารถลดความต้องการลงได้

หากทำเพียงเว็บไซต์ข้อมูลคำปรึกษาพื้นฐาน ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากขนาดนั้น

หลังฟังจำนวนเงินที่ต้องใช้ในการสร้างเว็บไซต์จบ จางหยางก็อดถอนใจไม่ได้ว่า “ดูท่าเว็บไซต์จะสร้างกันเล่น ๆ ไม่ได้จริง ๆ เผาเงินขนาดนี้เชียว”

“สาเหตุหลักเพราะนายอยากทำเว็บไซต์การเงิน อย่างตงฟางไฉฟู่ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เขาใช้ทั้งคลัสเตอร์เซิร์ฟเวอร์แยก ระบบเร่งความเร็ว CDN และการรับส่งข้อมูลแบบเข้ารหัส แค่พัฒนาฟังก์ชันต่าง ๆ ก็ทุ่มเงินไปหลายล้านแล้ว” ข่งเจี๋ยตอบจางหยางด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“เข้าใจแล้ว”

จางหยางพอจะประเมินสถานการณ์ได้แล้ว

สาเหตุที่เขามาสอบถามต้นทุนในการสร้างเว็บไซต์ ก็เพราะไม่ค่อยรู้ว่าการสร้างเว็บไซต์ในปี 2009 มีต้นทุนที่แท้จริงเท่าไร ชาติก่อนเขาไม่เคยเดินเส้นทางนี้มาก่อน จึงต้องค่อย ๆ คลำทางไปทีละก้าว

หากเป็นอีกยี่สิบปีให้หลัง การสร้างเว็บไซต์คงไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนี้ เพียงเช่าเซิร์ฟเวอร์คลาวด์ ต้นทุนด้านฮาร์ดแวร์ก็ลดลงทันที อีกทั้งแพลตฟอร์มสร้างเว็บไซต์บางแห่งยังมีแม่แบบส่วนหน้าให้เลือกใช้ได้ในคลิกเดียว

มาถึงขั้นนี้ จางหยางตัดสินใจว่าจะเพิ่มขนาดเงินทุนของตัวเองให้มากขึ้นก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องสร้างเว็บไซต์การเงินเชิงปฏิสัมพันธ์อีกครั้ง